'Scheur toch de hemel open en daal af, Heer!'

Ik zal eerlijk bekennen: het pionieren met een nieuw project voelt vaak als ploeteren door de modder. Met vallen en opstaan probeer ik de activiteiten vorm te geven op zo'n manier dat ik hoop dat ik iets van Gods liefde mag doorgeven. Vaak voelt het als falen, als de kinderen voor mijn gevoel alleen maar gespeeld hebben of als ik veel te weinig tijd heb om mensen te bezoeken en relaties op te bouwen in de wijk. Voortdurend wil ik meer dan dat ik kan.

Het is mijn verlangen dat mijn dag volledig geleidt wordt door de Heilige Geest. Wat zou het toch fantastisch zijn als ik voortdurend van boven geregisseerde ontmoetingen met mensen zou hebben. Kinderen hier uren op de grond geknield aan het bidden zijn en de wijk zichtbaar beetje bij beetje veranderd wordt.

Helaas. Dat is niet de realiteit, ok niet op het zendingsveld. Ook hier lijkt God soms ver weg, is er veel strijd en ga ik soms gewoon maar door omdat het van me verwacht wordt, omdat de kinderen  aan de deur staan, omdat ik trouw wil zijn in het kleine. Ook hier gaat veel tijd 'verloren' aan praktische regelzaken en kom ik daardoor aan andere dingen niet toe.

Maar toch, soms is er wel even zo'n moment waarvan je zeker weet dat God het geleidt heeft. En ik zal je eerlijk zeggen, dat geeft dan even de broodnodige boost om door te gaan.

Zo gingen Germano en ik gisteren bij 2 meiden op bezoek. Ik had wat schoolspullen als donatie gekregen en aangezien iedereen hier zelf voor schriften en potloden e.d. moet zorgen en dat niet voor iedereen hier in de wijk haalbaar is, had ik een aantal kinderen uitgekozen die de spullen zouden krijgen. Deze meiden zouden een ringband- schrift krijgen. Op straat komen we ze al tegen, maar aangezien daar nog meer kinderen waren vroegen we of even bij ze langs mochten thuis.
We stappen hun huisje binnen en Germano vraagt aan moeder of we voor haar mogen bidden en dat wil ze graag.

Het blijkt dat moeder onlangs tot geloof is gekomen en het was zo fantastisch om te horen hoe ze nu probeert haar leven op orde te krijgen en voor haar meiden wil gaan zorgen. Meiden die mij aan het hart gaan, omdat ik allang had geconstateerd dat hun kindertijd was ontnomen omdat ze voor zichzelf moesten zorgen. Maar nu is er dus verandering gekomen, vader heeft sinds kort een baan en het lijkt beter te gaan met dit gezin!
Moeder vertelde aan ons dat ze juist die morgen in gebed tegen God had gezegd dat ze het zo jammer vond dat niemand haar bezocht en dat ze zich alleen voelde. God had toen tegen haar gezegd dat er vandaag nog 2 mensen langs zouden komen bij haar om met haar te bidden.
En toen stonden wij dus op de stoep.

Zo bijzonder!

De meiden waren ook erg blij met hun schriften, want dat was het enige wat nog ontbrak aan hun schoolspullen. Ook hierin had God voorzien in precies het juiste.

Dit moment wil ik graag met jullie delen, want het laat zo Gods hart voor de mensen om ons heen zien, hoe Hij begaan is met ieders leven.
En dan groeit opnieuw mijn verlangen na veel meer van dit soort ontmoetingen. Ik blijf mij uitstrekken naar meer van Gods Geest op deze duistere plek!

Net zoals Jesaja uitriep, roep ook ik uit:
'Scheur toch de hemel open en daal af, Heer!'