De sloppenwijk is een wereld op zich en ik word weer stilgezet bij de enorme armoede die hier heerst. Terwijl de Brazilianen momenteel massaal de straat op gaan om daartegen (en nog vele andere zaken) te protesteren, gaat het langs de meeste mensen in deze wijk heen.
Vandaag ging ik samen met een Braziliaanse staflid, Andrea, en vier meiden uit Engeland een rondje door de wijk lopen. Het zag er nogal toeristisch uit; met onze camera proberen de armoede op de foto te krijgen (vreselijk).
Andrea wilde ons naar het meest arme gedeelte van de wijk brengen, maar kon de weg daar naartoe niet meer vinden en ik moedigde haar aan om gewoon haar neus achterna te lopen. Het bleek dat God een plan had, want niet veel later - op een plek waar Andrea nog nooit geweest was- ontmoetten we een jongen.
Jonathan.
Hij probeert zijn engels uit bij ons, wat hij werkelijk goed kon en al gauw verschijnt ook zijn buurvrouw bij ons groepje. En ze vertelde het volgende heftige verhaal:
Zijn moeder zit in de gevangenis en niemand weet waar zijn vader is. Hij zat in een kindertehuis, maar is daar weggelopen omdat ze hem mishandelden. Nu woont hij bij zijn oma, maar zij ligt ziek op bed. Dus er is geen eten in huis, niemand die zijn kleding wast en voor hem zorgt. Zij probeerde met de weinig middelen die zij had hem een beetje te helpen.
En dan staat er voor je een ontzettend lief, mooi, stralend joch.
Hoe kan dit?
Hij vertelt dat zijn grootste wens is om geadopteerd te worden, maar tot nu toe wilde niemand hem.
Denk je eens in?
Volgens mij hadden wij alle 6 hem het liefst mee naar huis genomen. In plaats daarvan beloven we volgende week terug te komen en bij zijn oma langs te gaan. We gaan dan in kaart brengen welke hulp zij nodig hebben.
Ook nodigen we hem uit om deel te nemen aan de Engelse lessen die hier twee keer per week gegeven worden. Hij loopt met ons mee terug, zodat hij de weg weet.
Onderweg besluiten we om hem een voedselpakket mee te geven (en hij kreeg een suikerspin, kijk dat koppie ;-)). We lopen naar de supermarkt. Ik vraag hem wat hij wil. Wat denk je dat hij pakt?
Dingen als macaroni, mais, soep, bonen, een tandenborstel, babypoeder voor z'n buurjongetje, enz. Na ons aanbod pakt hij ook wat koekjes en chips. En zegt hij aan het eind: 'hoe kan ik jullie hier oooooit voor bedanken?' Hij geeft ons de ketting die hij om heeft, die is voor ons allemaal.
We zetten hem op de bus terug, want met twee boodschappentassen de berg op laten lopen kan natuurlijk ook niet. We krijgen een dikke knuffel.
Eenmaal thuis barsten we massaal in tranen uit en danken we God voor deze ontmoeting en bidden dat God zich over hem ontfermt.
Bid je ook mee?
Het is een verdrietig verhaal, maar met weinig hebben we toch een verschil kunnen maken in zijn leven vandaag. Daarom is het ondanks alles ook heel mooi.
Het is mooi om te zien hoe God ons wil gebruiken, ook op momenten dat je het totaal niet verwacht - je bijvoorbeeld de toerist uithangt.
Het is mooi om te zien hoe God zich ontfermt over Zijn kinderen die opgroeien als wees en ingrijpt omdat het genoeg geweest is.
Daarom hoop ik nog vele ontmoetingen als deze te mogen meemaken!
Uw Koninkrijk komen!!!
