Daar zit ze voor haar huis samen met een aantal van haar kinderen. De vijfde is op komst en haar man is weggelopen. Ze heeft geprobeerd met de middelen die ze had een huis te bouwen, maar er zit niet eens overal een dak. Als het regent - en dat kan het hier behoorlijk- dan regent dus alles nat. Werk heeft ze niet, ze krijgt maandelijks een voedselpakket en nog geen 50 euro van de overheid en daar moet ze het mee doen.
Casa Luzeiro is geld aan het inzamelen, zodat we een fatsoenlijk huisje voor hen kunnen bouwen.
Hier kan je meer over deze actie lezen en de gegevens vinden, mocht je mee willen helpen bouwen.
Van de week ging ik met een collega op bezoek bij een vrouw die overdag door haar man in huis wordt opgesloten. Ze is verslaafd aan de crack en alcohol. Ze heeft de keuze gemaakt om af te kicken en het is mijn collega gelukt een christelijke afkickkliniek te vinden buiten de stad. Via via komen we aan een sleutel om het huis in te komen. Wanneer ze het goede nieuws hoort begint ze te huilen. "Maar gaan ze me daar niet slaan dan?" vraagt ze. Wat voor leven heeft zij, vraag ik mij ondertussen af. Ik hoop en bid dat nu ze naar een kliniek gaat, haar een nieuw leven wacht.
Eenmaal terug op Luzeiro worden drie zusjes gebracht tussen de vier en acht jaar. Hun moeder vertrekt 's morgens om 7.00u en komt niet voor 22.00u 's avonds thuis. Ze laat geen geld of eten achter voor de kinderen en dus blijven ze de hele dag alleen thuis of op straat, want naar school schijnen ze niet te gaan. Weer denk ik: Wat voor leven hebben deze meisjes? Wat staat hen te wachten als God niet ingrijpt? Kinderhandel en prostitutie liggen hier overal op de loer. Waarschijnlijk gaan we in dit geval de Braziliaanse Bureau Jeugdzorg inschakelen.
Dit zijn slechts een paar schrijnende situaties, maar zo zijn er duizenden in deze wijk. Tot nu toe ben ik nog geen enkel 'normaal' gezin tegengekomen. In de zin van vader - moeder - kinderen - baan. Elk gezin lijkt gebroken te zijn, moeders met 5 kinderen bij 5 verschillende vaders, kinderen die niet naar school gaan en al vanaf hun 10e werken, tienermoeders, verslavingen aan alcohol of drugs....Het is helaas geen uitzondering, maar de norm.
Het lijkt een vergeten wereld, de sloppenwijk. Rijd je 10 minuten met de auto dan zit je in de 'gewone' wereld en merk je niks van de realiteit waar de mensen in de sloppenwijk elke dag mee geconfronteerd worden. Toch probeert de overheid wel steeds meer om de problemen hier aan te pakken en dat is een goede vooruitgang. Maar is hier zoveel gebondenheid; de duivel heeft hier zoveel mensen in zijn macht door verslavingen, ontrouw, afwijzing, verwaarlozing, armoede. Dat is niet zomaar opgelost door nieuwe huizen te bouwen en crèches te realiseren voor jonge kinderen.
Mijn hoop is op God, die deze mensen geschapen heeft naar Zijn evenbeeld. Mijn hoop is Jezus, die naar de aarde kwam om gevangen te bevrijden, door de prijs van onze zonden te betalen aan het kruis. Deze wereld is niet vergeten door God. Hij is hier temidden van alle ellende. Hier ontmoet ik Hem!
En elke keer mogen we weer zien dat Hij aan het werk is, dat Hij redding brengt in de levens van de mensen hier. Kinderen die ervoor kiezen om bij Hem te horen, vrouwen die ervoor kiezen om af te willen kicken, vaders die besluiten een degelijke baan te gaan zoeken om zo voor hun gezin te kunnen zorgen.
Er is hoop voor deze wereld in Jezus Christus!
