Vanaf nu kan je mij & Germano volgen op:
www.germanolonneke.com
Deze blog zal voorlopig online blijven, maar er zullen geen nieuwe berichten meer geplaatst worden.
zaterdag 27 juni 2015
dinsdag 16 juni 2015
Laatste bericht en een groooooot dankjewel!
19 bedden waarin we hebben geslapen, 6 auto's waarin we gereden hebben, tal van spullen die we mochten gebruiken, er is ontzettend goed voor ons gezorgd in Nederland!
We kijken terug op een ontzettend mooie tijd, die dankzij heel veel mensen is mogelijk gemaakt!
Daarom vanaf hier nogmaals een enorm DANKJEWEL!
Dat we bij je mochten logeren, je auto mochten lenen, je bergschoenen, je jas, je fiets, en nog veel meer!
Het hoogtepunt was onze bruiloft, wat hebben we genoten van een schitterende dag met zoveel van jullie die erbij aanwezig waren!!
Hoe onze bruiloft is gerealiseerd is voor ons een groot wonder van God die ons opnieuw onder de indruk heeft gemaakt van Zijn goedheid en voorzienigheid.
Zoals jullie weten leven we van giften, dus hadden we een zeer klein budget om de bruiloft te organiseren. En daar gingen ook nog eens de tickets naar Nederland vanaf.
En toch, hebben we een grootse bruiloft gehad!
Hoe? Allereerst door iedereen die erbij was!
Maar ook dankzij heel veel lieve mensen die onder andere:
- Bruidsjurken + accessoires regelden waar ik uit kon kiezen om te lenen.
- Onze dag wilden fotograferen zonder daar iets voor te rekenen.
- De kerkdienst hebben gefilmd zonder daar iets voor te vragen.
- Hebben geholpen met opbouwen en afbouwen.
- De catering hebben verzorgd.
- Hebben geserveerd.
- Een mooi feestje hebben gebouwd door muziek te draaien.
- Een fantastisch mooie taart hebben gemaakt + cupcakes.
- Spullen hebben opgehaald & weggebracht.
- Een pak voor Germano geregeld/betaald hebben.
- De kerk & locatie goedkoper beschikbaar hebben gesteld zodat wij die konden gebruiken.
- Extra giften hebben gegeven.
- Een stempel hebben ontworpen en gemaakt voor de uitnodiging.
- Hartjes hebben gehaakt voor de bedankjes.
- Hun polaroidcamera mee hebben genomen voor het gastenboek.
- Ons wilde chauffeuren in zijn mooie auto.
- Lougesets hebben uitgeleend.
Daarnaast hebben natuurlijk ook nog heel veel anderen geholpen met geluid, licht, beamer, vertaling, leiden van de aanbidding, spreken, bidden en zo voort, wat ook absoluut met heel veel liefde en volle inzet is uitgevoerd en waar we dus ook erg blij mee zijn!
WE ZIJN ECHT ONTZETTEND DANKBAAR VOOR JULLIE ALLEMAAL!
Dat we zo mochten trouwen & onze liefde met jullie mochten vieren!
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dit is het laatste bericht.
Op deze blog ;-)
We zijn terug in Brasil, getrouwd, en samen gaan we verder met het project.
Daarover een website van ons samen:
www.germanolonneke.com
Made by Germano
Daar zullen vanaf nu ook alle blog berichten op geplaatst worden.
Binnenkort: 'hoe het is om weer terug te zijn na 3 maanden'
Neem dus gauw een kijkje!
We kijken terug op een ontzettend mooie tijd, die dankzij heel veel mensen is mogelijk gemaakt!
Daarom vanaf hier nogmaals een enorm DANKJEWEL!
Dat we bij je mochten logeren, je auto mochten lenen, je bergschoenen, je jas, je fiets, en nog veel meer!
Het hoogtepunt was onze bruiloft, wat hebben we genoten van een schitterende dag met zoveel van jullie die erbij aanwezig waren!!
Hoe onze bruiloft is gerealiseerd is voor ons een groot wonder van God die ons opnieuw onder de indruk heeft gemaakt van Zijn goedheid en voorzienigheid.
Zoals jullie weten leven we van giften, dus hadden we een zeer klein budget om de bruiloft te organiseren. En daar gingen ook nog eens de tickets naar Nederland vanaf.
En toch, hebben we een grootse bruiloft gehad!
Hoe? Allereerst door iedereen die erbij was!
Maar ook dankzij heel veel lieve mensen die onder andere:
- Bruidsjurken + accessoires regelden waar ik uit kon kiezen om te lenen.
- Onze dag wilden fotograferen zonder daar iets voor te rekenen.
- De kerkdienst hebben gefilmd zonder daar iets voor te vragen.
- Hebben geholpen met opbouwen en afbouwen.
- De catering hebben verzorgd.
- Hebben geserveerd.
- Een mooi feestje hebben gebouwd door muziek te draaien.
- Een fantastisch mooie taart hebben gemaakt + cupcakes.
- Spullen hebben opgehaald & weggebracht.
- Een pak voor Germano geregeld/betaald hebben.
- De kerk & locatie goedkoper beschikbaar hebben gesteld zodat wij die konden gebruiken.
- Extra giften hebben gegeven.
- Een stempel hebben ontworpen en gemaakt voor de uitnodiging.
- Hartjes hebben gehaakt voor de bedankjes.
- Hun polaroidcamera mee hebben genomen voor het gastenboek.
- Ons wilde chauffeuren in zijn mooie auto.
- Lougesets hebben uitgeleend.
Daarnaast hebben natuurlijk ook nog heel veel anderen geholpen met geluid, licht, beamer, vertaling, leiden van de aanbidding, spreken, bidden en zo voort, wat ook absoluut met heel veel liefde en volle inzet is uitgevoerd en waar we dus ook erg blij mee zijn!
WE ZIJN ECHT ONTZETTEND DANKBAAR VOOR JULLIE ALLEMAAL!
Dat we zo mochten trouwen & onze liefde met jullie mochten vieren!
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dit is het laatste bericht.
Op deze blog ;-)
We zijn terug in Brasil, getrouwd, en samen gaan we verder met het project.
Daarover een website van ons samen:
www.germanolonneke.com
Made by Germano
Daar zullen vanaf nu ook alle blog berichten op geplaatst worden.
Binnenkort: 'hoe het is om weer terug te zijn na 3 maanden'
Neem dus gauw een kijkje!
donderdag 26 maart 2015
Eerste kiekjes van Germano in NL ;-)
Ik wist al dat Germano een redelijke Nederlandse Braziliaan is, maar toch heeft hij mij alsnog verbaasd haha.
Hoe hij inderdaad de kou heerlijk vindt, het eten fantastisch, en het landschap en architectuur bijzonder mooi! Dat maakt mij blij!
We vinden het leuk jullie uit te nodigen voor as zondag. Dan houden we een ontmoetingslunch in Utrecht en zullen we wat vertellen over ons werk in Brazilie. Voor meer info stuur even een berichtje...we vinden het leuk je te ontmoeten!
Hoe hij inderdaad de kou heerlijk vindt, het eten fantastisch, en het landschap en architectuur bijzonder mooi! Dat maakt mij blij!
 |
| Wat moet je hier nog aan toevoegen? Duidelijk toch... |
 |
| Zn eerste frikandel: 'Die kan ik wel elke dag eten.' |
 |
| Minstens 1x per dag gaat ie een rondje fietsen. |
 |
| Ook met mams en Elsemieke over de ijssel richting Bronkhorst... |
 |
| Ook voor mij weer genieten. |
 |
| That's us... |
 |
| Terrasje pakken... |
 |
| Helemaal blij met zn nieuwe camera... en maakt hij geen schitterende foto's?! |
 |
| Ontsnapte kip gevangen. |
 |
| Z'n eerste Hollandse verjaardag van zusje Pauline. |
 |
| Nu in Utrecht...verliefd op z'n charme. |
 |
| Stadstour met David & Annet. |
 |
| En m'n nieuwe vriendje Ruben van Wilfred & Harriette. |
We vinden het leuk jullie uit te nodigen voor as zondag. Dan houden we een ontmoetingslunch in Utrecht en zullen we wat vertellen over ons werk in Brazilie. Voor meer info stuur even een berichtje...we vinden het leuk je te ontmoeten!
donderdag 12 maart 2015
Afscheidsfeestje met de kids!
Morgen vertrekken we voor 3 maanden naar Nederland, dus vorige week kwam er een afscheidsfeestje met de kinderen.
We mochten gebruik maken van casa Luzeiro van JmeO die een wijk (berg) verderop ligt.
We hadden zaterdags om 9:30u met de kinderen afgesproken, maar om 7:30u ging al de bel, waarom we eigenlijk nu niet al konden gaan...uhm...nou het is erg vroeg en je hebt me wakker gebeld. Oh. :-) En dat waren jongens van 14 hè....zo'n zin hadden ze er in!
Dus met ruim 20 kinderen liepen we de berg af en de volgende berg op, maar dat deden ze rennend. Eenmaal daar gingen de tienerjongens met Germano naar het zwembad en gingen Roberta en ik met de tienermeiden en jongere kinderen naar het speeltuintje. Halverwege wisselden we van activiteit en tot slot aten we een broodje hotdog.
Het was super leuk, en wat is het toch heerlijk om al die genietende koppies te zien!
Kijk maar hieronder:
We mochten gebruik maken van casa Luzeiro van JmeO die een wijk (berg) verderop ligt.
We hadden zaterdags om 9:30u met de kinderen afgesproken, maar om 7:30u ging al de bel, waarom we eigenlijk nu niet al konden gaan...uhm...nou het is erg vroeg en je hebt me wakker gebeld. Oh. :-) En dat waren jongens van 14 hè....zo'n zin hadden ze er in!
Dus met ruim 20 kinderen liepen we de berg af en de volgende berg op, maar dat deden ze rennend. Eenmaal daar gingen de tienerjongens met Germano naar het zwembad en gingen Roberta en ik met de tienermeiden en jongere kinderen naar het speeltuintje. Halverwege wisselden we van activiteit en tot slot aten we een broodje hotdog.
Het was super leuk, en wat is het toch heerlijk om al die genietende koppies te zien!
Kijk maar hieronder:
We zijn dankbaar dat we al in zoveel kinderen mogen investeren. We zien dan ook uit naar de toekomst als we verder mogen gaan met investeren in deze en andere kinderen en hun gezinnen!
Als je het leuk vindt om meer over het project te horen. Er zijn verschillende locaties waar we een presentatie zullen gaan geven, maar we komen ook graag bij je langs!
Stuur voor meer informatie even een berichtje.
woensdag 25 februari 2015
Reunie!
Afgelopen zondag maakte Germano kennis met de jongens uit Itabirito en voor mij was het een reünie. Een reünie met de drie jongens voor wie ik een jaar gezorgd heb toen ik naar Brazilie kwam.
Hoewel ik Edvaldo pas nog hier te logeren had, had ik Italo en Yuri al meer dan een jaar niet gezien.
Het ging allemaal nogal spontaan en terwijl we al gearriveerd waren, kregen we uiteindelijk ook Italo te pakken en konden we hem uitnodigen en warempel hij stond even later nog op de stoep ook.
Ik ben echt trots op deze 3 gasten! Ze doen het ongelofelijk goed; 18 jaar, fulltime aan het werk, 's avonds aan het studeren en dat terwijl ze op zichzelf wonen en dus alles zelf moeten regelen!
Het leek me dan ook dat ze het vast wel lekker zouden vinden als ik weer eens voor ze zou koken, dus had ik mijn koeltas volgeladen met eten om daar mexicaanse tortilla's klaar te maken.
Na wat over en weer geregel, toch maar koken in het studentenhuis van Edvaldo. Hoewel hij een uitstekende gastheer was, moesten we toch echt eerst een lap door de keuken halen, voordat ik er kon koken. Tja, een studentenhuis he...
En terwijl ik het aanrecht stond te boenen en Edvaldo de vaat wegwerkte, waarbij hij wel even wilde benoemen dat hij alleen maar meehielp, zodat het eten eerder klaar zou zijn haha, hadden we wat toffe gesprekken.
Ondanks dat hij zich heel goed redt, merkte ik dat hij het best wel fijn vond om even iemand te hebben om mee te praten en die even mee hielp met het huishouden. Hij maakte zelfs zijn bed op, want ja dat deed hij niet meer, als toch niemand langskwam, waarom zou je dat dan doen was zijn logische redenatie. Ik vond het fijn dat ik er weer even voor hem kon zijn.
Toen de keuken schoon was en het eten stond te pruttelen, viste ik uit een kast nog het tafelkleed dat ik indertijd genaaid had. Terwijl ik ermee naar de kamer loop, beginnen de jongens spontaan de tafel leeg te maken, tjonge dat had ik nog niet meegemaakt. Stoelen worden overal vandaan gevist en zo zitten we ineens met z'n allen als vanouds aan tafel.
Wat ook vanouds is, is al het gekeet aan tafel. Ik zit er stilletjes van te genieten...Ook Germano heeft het leuk met de jongens!
Hoe het contact nu met de jongens is, is voor mij een Godswonder. Het laat me zien, dat Gods genade altijd groter is en altijd genoeg. Het laat me zien dat werkelijk, wat God samengebracht heeft een mens niet zal scheiden. Ook zorg ik nu niet meer voor ze, we hebben een band en die is goed.
Hoewel ik Edvaldo pas nog hier te logeren had, had ik Italo en Yuri al meer dan een jaar niet gezien.
Het ging allemaal nogal spontaan en terwijl we al gearriveerd waren, kregen we uiteindelijk ook Italo te pakken en konden we hem uitnodigen en warempel hij stond even later nog op de stoep ook.
Ik ben echt trots op deze 3 gasten! Ze doen het ongelofelijk goed; 18 jaar, fulltime aan het werk, 's avonds aan het studeren en dat terwijl ze op zichzelf wonen en dus alles zelf moeten regelen!
Het leek me dan ook dat ze het vast wel lekker zouden vinden als ik weer eens voor ze zou koken, dus had ik mijn koeltas volgeladen met eten om daar mexicaanse tortilla's klaar te maken.
Na wat over en weer geregel, toch maar koken in het studentenhuis van Edvaldo. Hoewel hij een uitstekende gastheer was, moesten we toch echt eerst een lap door de keuken halen, voordat ik er kon koken. Tja, een studentenhuis he...
 |
| Gelukkig bedacht ik tijdens het toetje om foto's te maken ;-) |
Ondanks dat hij zich heel goed redt, merkte ik dat hij het best wel fijn vond om even iemand te hebben om mee te praten en die even mee hielp met het huishouden. Hij maakte zelfs zijn bed op, want ja dat deed hij niet meer, als toch niemand langskwam, waarom zou je dat dan doen was zijn logische redenatie. Ik vond het fijn dat ik er weer even voor hem kon zijn.
Toen de keuken schoon was en het eten stond te pruttelen, viste ik uit een kast nog het tafelkleed dat ik indertijd genaaid had. Terwijl ik ermee naar de kamer loop, beginnen de jongens spontaan de tafel leeg te maken, tjonge dat had ik nog niet meegemaakt. Stoelen worden overal vandaan gevist en zo zitten we ineens met z'n allen als vanouds aan tafel.Wat ook vanouds is, is al het gekeet aan tafel. Ik zit er stilletjes van te genieten...Ook Germano heeft het leuk met de jongens!
 |
| Yuri woont inmiddels samen met zijn vriendinnetje, wat hem erg goed doet. |
Hoe het contact nu met de jongens is, is voor mij een Godswonder. Het laat me zien, dat Gods genade altijd groter is en altijd genoeg. Het laat me zien dat werkelijk, wat God samengebracht heeft een mens niet zal scheiden. Ook zorg ik nu niet meer voor ze, we hebben een band en die is goed.
vrijdag 13 februari 2015
In memoriam
Ik ben ook blij. Blij dat ik mag weten dat zijn lichaam dan wel gestorven is, maar mijn opa nog leeft! Dat hij op de beste plek is die je maar kan bedenken: in de hemel bij God de Vader! Wat zal hij het daar nu heerlijk hebben, niet meer beperkt worden door zijn lichaam en voortdurend in de aanwezigheid van God. Wat zal dat zalig zijn, kon ik maar een klein beetje een voorstelling maken...
Mijn opa was een mooie man Gods. Zo dankbaar voor het leven dat God hem gegeven had! Ik vond dat altijd erg mooi om te merken in zijn gebeden. Hij was de leider van de familie. Tot de afgelopen jaren fysiek heel actief, fietsen of wandelen, hij deed het erg graag! Ook heeft hij lang samen met mijn oma vrijwilligerswerk gedaan, onder de bejaarden en daar vielen ze zelf natuurlijk niet onder met hun 70+ jaar ;-)
En nu is hij niet meer hier....
Mijn opa zal gemist worden!
donderdag 5 februari 2015
'Scheur toch de hemel open en daal af, Heer!'
Ik zal eerlijk bekennen: het pionieren met een nieuw project voelt vaak als ploeteren door de modder. Met vallen en opstaan probeer ik de activiteiten vorm te geven op zo'n manier dat ik hoop dat ik iets van Gods liefde mag doorgeven. Vaak voelt het als falen, als de kinderen voor mijn gevoel alleen maar gespeeld hebben of als ik veel te weinig tijd heb om mensen te bezoeken en relaties op te bouwen in de wijk. Voortdurend wil ik meer dan dat ik kan.
Het is mijn verlangen dat mijn dag volledig geleidt wordt door de Heilige Geest. Wat zou het toch fantastisch zijn als ik voortdurend van boven geregisseerde ontmoetingen met mensen zou hebben. Kinderen hier uren op de grond geknield aan het bidden zijn en de wijk zichtbaar beetje bij beetje veranderd wordt.
Helaas. Dat is niet de realiteit, ok niet op het zendingsveld. Ook hier lijkt God soms ver weg, is er veel strijd en ga ik soms gewoon maar door omdat het van me verwacht wordt, omdat de kinderen aan de deur staan, omdat ik trouw wil zijn in het kleine. Ook hier gaat veel tijd 'verloren' aan praktische regelzaken en kom ik daardoor aan andere dingen niet toe.
Maar toch, soms is er wel even zo'n moment waarvan je zeker weet dat God het geleidt heeft. En ik zal je eerlijk zeggen, dat geeft dan even de broodnodige boost om door te gaan.
Zo gingen Germano en ik gisteren bij 2 meiden op bezoek. Ik had wat schoolspullen als donatie gekregen en aangezien iedereen hier zelf voor schriften en potloden e.d. moet zorgen en dat niet voor iedereen hier in de wijk haalbaar is, had ik een aantal kinderen uitgekozen die de spullen zouden krijgen. Deze meiden zouden een ringband- schrift krijgen. Op straat komen we ze al tegen, maar aangezien daar nog meer kinderen waren vroegen we of even bij ze langs mochten thuis.
We stappen hun huisje binnen en Germano vraagt aan moeder of we voor haar mogen bidden en dat wil ze graag.
Het blijkt dat moeder onlangs tot geloof is gekomen en het was zo fantastisch om te horen hoe ze nu probeert haar leven op orde te krijgen en voor haar meiden wil gaan zorgen. Meiden die mij aan het hart gaan, omdat ik allang had geconstateerd dat hun kindertijd was ontnomen omdat ze voor zichzelf moesten zorgen. Maar nu is er dus verandering gekomen, vader heeft sinds kort een baan en het lijkt beter te gaan met dit gezin!
Moeder vertelde aan ons dat ze juist die morgen in gebed tegen God had gezegd dat ze het zo jammer vond dat niemand haar bezocht en dat ze zich alleen voelde. God had toen tegen haar gezegd dat er vandaag nog 2 mensen langs zouden komen bij haar om met haar te bidden.
En toen stonden wij dus op de stoep.
Zo bijzonder!
De meiden waren ook erg blij met hun schriften, want dat was het enige wat nog ontbrak aan hun schoolspullen. Ook hierin had God voorzien in precies het juiste.
Dit moment wil ik graag met jullie delen, want het laat zo Gods hart voor de mensen om ons heen zien, hoe Hij begaan is met ieders leven.
En dan groeit opnieuw mijn verlangen na veel meer van dit soort ontmoetingen. Ik blijf mij uitstrekken naar meer van Gods Geest op deze duistere plek!
Net zoals Jesaja uitriep, roep ook ik uit:
'Scheur toch de hemel open en daal af, Heer!'
Het is mijn verlangen dat mijn dag volledig geleidt wordt door de Heilige Geest. Wat zou het toch fantastisch zijn als ik voortdurend van boven geregisseerde ontmoetingen met mensen zou hebben. Kinderen hier uren op de grond geknield aan het bidden zijn en de wijk zichtbaar beetje bij beetje veranderd wordt.
Helaas. Dat is niet de realiteit, ok niet op het zendingsveld. Ook hier lijkt God soms ver weg, is er veel strijd en ga ik soms gewoon maar door omdat het van me verwacht wordt, omdat de kinderen aan de deur staan, omdat ik trouw wil zijn in het kleine. Ook hier gaat veel tijd 'verloren' aan praktische regelzaken en kom ik daardoor aan andere dingen niet toe.
Maar toch, soms is er wel even zo'n moment waarvan je zeker weet dat God het geleidt heeft. En ik zal je eerlijk zeggen, dat geeft dan even de broodnodige boost om door te gaan.
Zo gingen Germano en ik gisteren bij 2 meiden op bezoek. Ik had wat schoolspullen als donatie gekregen en aangezien iedereen hier zelf voor schriften en potloden e.d. moet zorgen en dat niet voor iedereen hier in de wijk haalbaar is, had ik een aantal kinderen uitgekozen die de spullen zouden krijgen. Deze meiden zouden een ringband- schrift krijgen. Op straat komen we ze al tegen, maar aangezien daar nog meer kinderen waren vroegen we of even bij ze langs mochten thuis.
We stappen hun huisje binnen en Germano vraagt aan moeder of we voor haar mogen bidden en dat wil ze graag.
Het blijkt dat moeder onlangs tot geloof is gekomen en het was zo fantastisch om te horen hoe ze nu probeert haar leven op orde te krijgen en voor haar meiden wil gaan zorgen. Meiden die mij aan het hart gaan, omdat ik allang had geconstateerd dat hun kindertijd was ontnomen omdat ze voor zichzelf moesten zorgen. Maar nu is er dus verandering gekomen, vader heeft sinds kort een baan en het lijkt beter te gaan met dit gezin!
Moeder vertelde aan ons dat ze juist die morgen in gebed tegen God had gezegd dat ze het zo jammer vond dat niemand haar bezocht en dat ze zich alleen voelde. God had toen tegen haar gezegd dat er vandaag nog 2 mensen langs zouden komen bij haar om met haar te bidden.
En toen stonden wij dus op de stoep.
Zo bijzonder!
De meiden waren ook erg blij met hun schriften, want dat was het enige wat nog ontbrak aan hun schoolspullen. Ook hierin had God voorzien in precies het juiste.
Dit moment wil ik graag met jullie delen, want het laat zo Gods hart voor de mensen om ons heen zien, hoe Hij begaan is met ieders leven.
En dan groeit opnieuw mijn verlangen na veel meer van dit soort ontmoetingen. Ik blijf mij uitstrekken naar meer van Gods Geest op deze duistere plek!
Net zoals Jesaja uitriep, roep ook ik uit:
'Scheur toch de hemel open en daal af, Heer!'
Abonneren op:
Posts (Atom)