In memoriam

Gisteren is op de mooie leeftijd van 80 jaar mijn lieve opa overleden. Ik ben verdrietig. Verdrietig dat hij niet meer in ons midden is, dat ik geen opa meer heb, mijn vader geen vader meer heeft en mijn oma geen man meer en alle andere mensen die mijn opa nu moeten missen.

Ik ben ook blij. Blij dat ik mag weten dat zijn lichaam dan wel gestorven is, maar mijn opa nog leeft! Dat hij op de beste plek is die je maar kan bedenken: in de hemel bij God de Vader! Wat zal hij het daar nu heerlijk hebben, niet meer beperkt worden door zijn lichaam en voortdurend in de aanwezigheid van God. Wat zal dat zalig zijn, kon ik maar een klein beetje een voorstelling maken...

Mijn opa was een mooie man Gods. Zo dankbaar voor het leven dat God hem gegeven had! Ik vond dat altijd erg mooi om te merken in zijn gebeden. Hij was de leider van de familie. Tot de afgelopen jaren fysiek heel actief, fietsen of wandelen, hij deed het erg graag! Ook heeft hij lang samen met mijn oma vrijwilligerswerk gedaan, onder de bejaarden en daar vielen ze zelf natuurlijk niet onder met hun 70+ jaar ;-)
En nu is hij niet meer hier....

Mijn opa zal gemist worden!