Overweldigend!

Hoe leuk is het als een goeie vriendin uit Nederland over komt om samen kerst en oud&nieuw te vieren?! En hoe leuk is het als blijkt dat niet alleen zij is gekomen, maar ook 2 koffers vol met cadeautjes en kaartjes van een heleboel lieve mensen in Nederland!

Het was in 1 woord overweldigend!! En dan heb ik het niet alleen over de hoeveelheid eten (ik heb mijn eigen AH aan huis), cadeautjes en kaartjes, maar ik ben vooral tot in het diepst van mijn ziel geraakt door de liefde, betrokkenheid en waardering die hieruit blijkt!!!

Dus bij deze een ieder die heeft bijgedragen: heel erg dankjewel!!

Na 1.5 uur (!) uitpakken was dit het resultaat, abnormaal gewoon! Ik geloof niet dat ik ooit zoveel cadeautjes tegelijkertijd gehad heb (wie wel?). Wat een hoeveelheid! Ik was sprakeloos & kon alleen maar zeggen: ´wat is dit leeeeuuuuk´ ;-)

DANKJEWEL!

Hele gezellige & gezegende kerstdagen!!!

De 6-jes cultuur

Vaak wordt van Nederland al gezegd dat er een 6-jes cultuur hangt op de scholen en universiteiten. In Brazilie echter heerst er pas ECHT een 6-jes cultuur. Ongelofelijk. Ik zou werkelijk waar een boek kunnen schrijven over de (obenbare, gratis) scholen hier: de slechte kwaliteit, het gebrek aan motivatie bij leraren en leerlingen, hoe weinig belang mensen hier hechten aan onderwijs, hoe gemakkelijk er punten worden binnengehaald enkel door aanwezig te zijn, hoe je vlak voor de proefwerken week geld moet betalen zodat de proefwerken gekopieerd kunnen worden en ga zo maar door. Ik heb besloten dat maar niet te doen.

In plaats daarvan wil ik graag het ontzettend goeie nieuws vertellen dat AL mijn jongens over zijn dit jaar! En dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Toen ze bij mij kwamen wonen stonden 2 jongens op zitten blijven, met wel 5 onvoldoendes van de 8. Als gevolg van schaamte en faalangst, gooiden ze er met de pet naar en hadden ze er geen vertrouwen meer in dat ze nog over konden.
Maar met wat input en hulp van mijn kant, ontstond er hernieuwde motivatie en hebben ze de laatste periode hard gewerkt (voor Braziliaanse begrippen dan), met als resultaat dat ze over zijn! En terecht zijn ze daar heel trots op!

Nog even over de 6-jes cultuur:
In Brazilie is het schooljaar opgedeeld in 4 perioden, in elke periode kan je per vak 25 punten verdienen (= dus 100 in totaal, de Nederlandse 10). Bij 60 punten ben je over (= de Nederlandse 6).
Deze periode was voor mij ook wel een lesje loslaten, want als Nederlander denk je toch: 'reken niet te gemakkelijk die punten binnen, want dadelijk mis je er net 1 of 2.'  Maar het is ze gelukt, met 60 of 62 punten, uitkienen is ook een kunst, nietwaar?!

Edvaldo heeft dit jaar de basisschool afgerond (die hier 2 jaar langer duurt dan in Nederland)! En wat zijn we daar met z'n allen trots op, want in dit land is de basisschool afronden niet vanzelfsprekend!
Afgelopen week hadden we zijn diploma-uitreiking, een hele belevenis:

Gewoon een dikke knuffel krijg je hier van je leraren! En zie je
die Braziliaanse vlag? Daar stonden we dus met z'n allen
naartoe gericht terwijl we het volkslied zongen, ja echt waar!

Yeah de diploma in handen!

Foto-reportage, waarbij je vooral het idee krijgt dat
er alleen gekeet wordt in de klas;-)

Braziliaanse creativiteit,  hoe bedenk je het?!

Daarna is er voor iedereen avondeten. Edison, de broer van
Edvaldo had ik als verassing ook uitgenodigd...

Er zijn zo'n 30 foto's geschoten van zijn klasgenoten. Hij is
mateloos populair, dat wist ik wel, maar als je dan de dynamiek
ziet is het toch wel erg grappig ;-)

Nadat ie met alle leraren op de foto was geweest,
wilde hij ook nog met ons...toch leuk!

Ons dagelijks leven: een maandag in foto's

We gaan WAT doen? Vroegen de jongens toen ik het idee uitlegde. Maar uiteindelijk hebben ze heel leuk meegedaan met het vastleggen van ons dagelijks leven in foto's. Ik hoop dat jullie zo een beetje meer een idee krijgen van hoe het er hier aan toe gaat ;-)

5.45u. Yuri staat als eerste op om een half uur later naar school te vertrekken. De anderen volgen een kwartier later.

 6.10u. Klaar om naar school te gaan in zijn schooluniform. De scholen beginnen hier al om 7.00u, maar zijn dan ook al om 11.30u afgelopen.

 9.00u. Ik begin de dag iets later anders houd ik het niet vol. Hier geen koffiezetapparaat, maar nog gezellig met de fluitketel water koken en dan met een losse filter en thermosfles koffie zetten.

 9.30. Zo ontbijt ik het liefst: lekker met een bakje yoghurt -helaas te duur om elke dag te doen- en lezend in mijn bijbels dagboek. Het was jammer genoeg maar van korte duur, want Edvaldo vroeg of we eerder konden vertrekken, zodat hij ook nog naar de kapper kon. Hij hoeft niet meer naar school, want hij is geslaagd (de zomervakantie begint hier komende donderdag). 

10.00u. Hup in de auto naar het centrum. Zie je hoe stijl we naar beneden rijden? 

10.10u. Het is niet druk bij de kapper, het is nog echt zo'n 'ouderwetse' die alleen mannen knipt en ook gelijk hun baard meeneemt. Een maandelijks terugkerend iets, maar gelukkig kost een knipbeurt hier slechts een krappe 5 euro.

11.30u. We hebben ons lijstje afgewerkt: cadeautjes gekocht voor Italo die morgen jarig is, wat benodigde knutselspullen gehaald en pasfoto's laten maken. En toen heb ik onszelf eens verwend: het pas geopende koffietentje uitgeprobeerd! Alleen het strand ontbrak nog, aldus Edvaldo, met z'n tropische sapje.

12.00u. Terug in huis is het tijd voor de lunch die Aloise heeft klaargemaakt. Hier in Brazilie eten we warm tussen de middag, heerlijk. Italo is wat later uit school, dus die eet na en Edvaldo zat nog vol van zijn sapje, dus die sloeg de lunch over. 

Yuri eet altijd alles door elkaar. We hadden nog een restje lasagne van het weekend over en dat mixt hij lekker door zijn rijst-met-bruine-bonen. Tja. 

12.30u. Toen stond de was van Italo op mij te wachten. Alle jongens hebben een vaste dag in de week waarop ze hun was inleveren. Dit gaat erg goed en zo ontwikkelen ze de gewoonte om elke week je was te wassen en je bed te verschonen.

Even de boel sorteren op kleur en alle ondergoed en sokken in een teiltje om in heet water te weken. Het is altijd een hele klus dat wassen hier, te meer omdat de wasmachine enkel met koud water wast.

Ondertussen lijmen Italo & Yuri een van onze eettafelstoelen. Tja ook hier: niet wippen op de stoelen;-)

13.00u. Terwijl Yuri even een siësta houdt in de hitte van vandaag....

...maakt Aloisa de keuken schoon...

....veegt en dweilt Italo de vloeren en maakt Edvaldo de badkamer schoon, hun dagelijkse huistaken. Yuri heeft die ook hoor, maar dan 3x in de week: de buitenvloeren. 

...en ik ben op dat moment lijstjes aan het maken. Iets wat eigenlijk nog maar zelden voorkomt, maar met een verjaardag de volgende dag, een goeie vriendin die vrijdag uit Nederland over komt en met kerst voor de deur, moet ik er toch echt even aan geloven.

15.00u. Het is alweer 15.00u als ik met Italo naar het centrum ga. Over een paar dagen vertrekt hij voor een week naar zijn familie en hij wil voor iedereen een cadeautje meenemen. Helemaal zonder hulp lukt dat nog niet, dus ik ga mee.

16.00u. Inmiddels is Yuri ook naar het centrum gekomen om een cadeautje voor Italo te kopen en daarna gaan we samen opzoek naar nieuwe sportschoenen voor hem, want dat is hard nodig.

17.00u. Onze Braziliaanse theetijd, lanche. Vandaag met limonade en een soort biskwietjes waar de jongens gek op zijn.

17.30. Ik hang even een volgende was van Italo op. Met de hitte van vandaag droogt het lekker snel.

En kruip daarna achter de computer om de financiën in te voeren. Tot nu toe klopt het gelukkig allemaal. 

18.30u. Oeps al half 7, gauw avondeten maken. Even vergeten dat ik een brood zou bakken met ham en kaas. Ook dat nog: de ham op. Ik rijd gauw even naar het supermarktje beneden, terwijl Yuri alvast begint.

20.30u. Eindelijk is ie klaar en kunnen we eten. Terwijl de jongens na het eten een voor een gaan douchen, haal ik om 21.30u Italo op bij een vriend en neem ik ook een douche.

En terwijl ik dit type is het alweer 22.30u: tijd om te gaan slapen, morgen weer een dag!

En wat zie ik nu: een enorme grote en mooie vlinder is ons huis binnengevlogen.
Wat leuk dat ik nu net mijn camera bij de hand heb...

Wolken, A divine appointment en de overeenkomst tussen baby's en pubers

De overeenkomst tussen baby's en pubers? Ze houden je bij tijd en wijle allebei uit je slaap ;-).
Het is zaterdagavond en de jongens hebben een feestje. Meestal zijn ze gewoon thuis, maar goed ook zij gaan af en toe 'uit'. Ik spreek in overleg met de jongens een tijd af waarop ze thuis moeten zijn. Ze zijn niet erg blij met het idee dat ze zich aan een tijd moeten houden en als ze eenmaal vertrokken zijn, vraag ik mij af of ik er nu op kan vertrouwen dat ze op tijd thuis komen.
Er vindt een ware strijd in mijn hoofd plaats, waarbij ik op zeker moment erachter kom dat ik al allerlei scenario's aan het bedenken ben voor wat ik ga doen als ze te laat thuis komen, want kan ik hen dan wel vertrouwen. In mijn hoofd vormt zich al een heel gesprek. Ik schrik. Ze zijn nog niet eens te laat, ze kunnen gewoon nog op tijd thuis komen en dan is er niks aan de hand. Ik breng het bij God en heb het idee dat Hij zegt: 'Laat het maar aan Mij over, ik zal voor ze zorgen. Stel je vertrouwen in Mij en niet in hen'. Ik probeer het los te laten, maar oh wat is dat moeilijk: overgave en vertrouwen. Echt snel val ik niet in slaap.
Als ik net lig te slapen hoor ik gestommel, ze zijn al thuis, een uur eerder dan de afgesproken tijd. De volgende morgen hoor ik dat het feestje uit de hand was gelopen en dat ze maar zijn weggegaan.
God is goed! En ik ben ook trots op de jongens, dat ze de juiste keuze hebben gemaakt.

Later die dag heb ik afgesproken met vrienden die een project leiden in een sloppenwijk van Belo Horizonte (www.thematiasfamily.blogspot.com). Ik ben hier bijna 8 jaar geleden geweest om voor 3 maanden als vrijwilliger te werken en in maart 2011 ben ik voor 5 weken terug geweest.
In die 5 weken hielp ik mee met een meidenclub en met 1 meisje had ik een speciale band. Eenmaal terug in Nederland hoorde ik van de leidster dat ze tijdens een opdracht had verteld dat ik belangrijk voor haar was geworden en dat ik van betekenis was geweest in haar leven. Een enorme bemoediging.

Zo'n 7 maanden geleden moest ik weer aan haar denken. Ik was weer terug in Brazilie en zou haar best een keer op kunnen zoeken. Ik zocht contact met de leidster van de groep, maar die vertelde dat ze al een tijd niet meer naar de club was gekomen & dat ze verhuisd was, waardoor ze haar niet meer konden vinden. Maandenlang bleef ik voor haar bidden.
Terwijl ik bij die vrienden op bezoek ben, hebben we het over dit meisje en dat het jammer is dat we haar niet meer hebben kunnen vinden. Niet veel later neem ik afscheid.
Ik rijd weg, ga de hoek om, en je raadt het al: DAAR LOOPT ZE! Ik doe mijn raampje open en roep haar een beetje aarzelend. Maar een grote glimlach verschijnt op haar gezicht en ze roept: Lonica!!!! Ze komt op me afgerend en ik probeer de auto te parkeren.
We kunnen er allebei niet over uit dat we elkaar zijn tegengekomen! Wat zijn we blij! Ze zegt: 'Ik dacht dat je voorgoed naar Nederland was teruggegaan en ik wilde je zo graag weer zien. En nu ben je hier en het is nog wel mijn verjaardag'. Een 'divine appointment' is het en niets anders. Ik kan het nauwelijks geloven. Ik denk dat God even aan haar wilde laten zien hoe speciaal ze voor Hem is & dat Hij haar op het oog heeft. Een schitterend cadeau voor haar verjaardag (die ze verder nog niet had gehad). We kletsen even, maar dan moet ik er echt vandoor en wat vind ik dat jammer!!! Ik hoop gauw een keer met haar af te spreken.

Ik rijd terug, door de bergen en dwars door de wolken, omdat ze zo laag hangen. Als je weleens gevlogen hebt, dan weet je hoe mooi dat is. Zo is alles helder, zo zie je plukjes witte watten voorbij komen en heb je bijna geen zicht meer. En dan ineens is alles weer helder, schijnt de zon en kan je heel ver kijken. Die ervaring had ik nu in de auto. En terwijl ik zo reed, bedacht ik me dat de afgelopen 24 uur waren als rijden door de wolken:
Gisteravond en vannacht bevond ik me in de wolken, ik had geen zicht, ik wist niet wat te doen, maar ik moest door en probeerde te vertrouwen op God. En toen was daar een nieuwe dag, waarin het ineens helder was en het uitzicht fantastisch! Ik mocht een stukje zien van Gods glorie en Zijn leiding en zorg voor een ieder van ons!!!
Opnieuw ben ik onder de indruk van wie God is en besef ik: God is ECHT te vertrouwen!!

'For we walk by faith & not by sight' . 2 Corinthians 5:7

Van bes tot jam

De combinatie van onbetaalbare jam in de supermarkt en heerlijke bessen die aan de bomen groeien, maakten dat ik voor het eerst in mijn leven zelf jam heb gemaakt! Gelukkig had ik hulp van de jongens, wat een werk! Met gebruik van enkele hulplijnen, waaronder die van moeders in Nederland is het uiteindelijk gelukt. Resultaat: 8 potten jam en een grote ravage in de keuken. Maar na de jam geproefd te hebben, was het al het werk waard ;-)

Even toestemming aan de eigenaar van het landgoed vragen of
we bessen mochten plukken.
(Je zou maar zo wonen...)

Ik ben mijn hoogtevrees echt kwijt, want zie maar
ook ik sta op de brug 

Het mag. Gewapend met 2 emmers gaan we op pad.

En zo groeien de bessen, aan de stam.
Plukt wel makkelijk!  

Edvaldo klimt zelfs in de boom.

Ik blijf toch liever met beide benen op de grond.

Italo eet ze liever gelijk op ;-)

Daar sta je dan: midden in de bushbush voor de grootste bessen. 

Nee, hier zitten geen pepernoten in.
De emmers vol, dus een kleed gepakt dat nog in de auto lag. 

Edison, de broer van Edvaldo was ook mee.

Na het plukken voor de jam, staat iedereen op
z'n dooieakkertje nog wat te plukken om op te eten. 

Eenmaal thuis, toch wel erg veel bessen
die gewassen moeten worden.

Dus eerst maar 'even' sorteren....

Dan volgt het smerige werkje:
het uitknijpen van het sap.

Hier de schillen.

En hier al het sap...

Op het vuur met veel suiker: hoorde beetje
te laat dat de verhouding is: 1 kilo vruchten,
1 kilo suiker...maar het is goed gekomen!

Daar staan ze dan: op z'n kop,
zodat het vacuüm getrokken wordt.

 Een hele belevenis en achteraf best leuk! Nu lekker smullen van de jam (al heb ik teveel mensen een potje beloofd) Wie weet volgend jaar weer;-)