Een nieuwe plek

En toen was de vakantie voorbij...De zee is ingeruild voor de bushbush, de gedeelde kamer met Liesbeth inclusief eigen badkamer, voor een kamer met Brazilianen die helemaal volstaat. De badkamer wordt nu gedeeld met tig andere meiden en enkel een douchegordijn geeft mij daar privacy op het toilet. Even wennen dus:)

Ik slaap namelijk op de basis; een groot gebouw waar alle staf van oa de dts en het wijkwerk ook wonen. JMEO heeft hier een enorm terrein, waar dus ook het jongenshuis op staat. Het is ongeveer 4 minuten lopen voor mij naar het jongenshuis. Een mooie wandeling door prachtige natuur, maar het is ook 's avonds met een zaklampje over de keien terug lopen en heel hard hopen dat je geen slang of andere enge beesten tegenkomt.

Toch vind ik heel leuk nu hier te zijn en te zien waar Liesbeth en de jongens wonen, weer wat meer ritme in de dag te krijgen en echt wat te gaan doen.
Helaas lig ik nu wederom ziek in bed, maar vanmorgen hebben ze me al heel enthousiast gekregen met alle mogelijkheden die ik hier kan gaan doen de komende 4 weken. Ik kan zelfs een beetje orthopedagoog zijn, doordat ik activiteiten mag bedenken om met de jongens aan hun emoties te werken & dit ook alvast met één jongen mag gaan doen!!

spelletjes strand surfen

Bij zon is iedereen aan het zwemmen, bij regen spelen we spelletjes. Het lijkt Nederland wel. En ook aan Nederlandse spelletjes ontbreekt het hier niet: twister, jenga, ligretto, yathzee, rummikub... Hoewel ik in elk spelletje over het algemeen nog wel iets leuks zie, kan ik dat echt niet bij het meest favoriete spelletje hier: domino. Dat vind ik toch wel zo suf. Maar hier kunnen ze het uren vol houden en doe ik toch maar af en toe braaf een potje of 10 mee.

   

Dat netwerken altijd handig is bleek deze week ook wel weer. Via via kregen de jongens namelijk een surfles aangeboden van één van de beste surfers hier in Brazilië. Een enorm feest! Helaas was ik die dag behoorlijk ziek, dus ging dat uitje aan mij voorbij. Gelukkig hebben we de foto's nog....

Soms is het maar goed dat je niet alles vantevoren weet, want nadat we een paar keer 's avonds op blote voeten een strandwandeling hadden gemaakt, kwamen de jongens gisteren thuis met een krab van 30 cm doorsnede. Ik hoopte eerst dat het zo'n speelgoed ding van de bart smit was (zo leek het echt) maar helaas bleek hij levend en wel. brrrr.

26

Niet wakker worden van lang-zal-ze-leven, maar van regen in je bed. Ja, in m'n bed. Ze hebben hier geen glas in de ramen en toen was daar een stortbui, waadoor de hele boel naar binnen kwam zetten & ik dus gauw m'n bed uit sprong. Denk je je verjaardag eindelijk in de zomer te vieren...:)

Maar het was een super leuke dag, vol verassingen!

Terwijl ik naar beneden liep om te ontbijten werd ik al toegezongen en was mijn stoel versierd. Er stond een heerlijke cake op mijn bord met zelfs een kaarsje & daar omheen tekeningen en kaartjes (sommige heb ik zonder het te weten zelf meegenomen, hé Margriet). Nou toen voelde ik me wel jarig. En nog meer toen ik m'n mail opende en alle leuke berichtgjes las (en ja ook de smsjes zijn aangekomen).

Vervolgens werd er 's middags uitgebreid getut, want we gingen naar de shopping centre en daar bowlen. Dit deden de jongens voor het eerst, dus was er eerst enige uitleg nodig. De jongste bleek zomaar een talent, totdat bleek dat bij zijn beurt de hekjes omhoog kwamen:).

's Avonds gingen we nog even ergens een hapje eten & kreeg ik daar ook nog cadeautjes: heerlijke bodylotion en douchefris. Altijd handig aangezien er hier drie keer per dag gedoucht wordt.

Eenmaal richting bed waren de verassingen nog niet voorbij: uit m'n koffer een lief kaartje & cadeautje van Annet en bij het naar bed gaan lag daar nog weer een briefje en chocolaatjes van Emerson & Gea en even later ook nog weer een cadeautje van Liesbeth: een mok. Heerlijk, nu hoef ik geen koffie meer uit een plastic bekertje te drinken.

Al met al was ik dus echt jarig!

Beschermen

Zaterdagavond. Ik zit met twee jongens op een bankje op een pleintje te wachten, temidden van een heleboel mensen en daar omheen auto's met enorme geluidsboxen die meer decibel produceren dan goed voor je is. De één legt z'n hoofd op mijn schoot en ik kriebel z'n rug, hij ontspant. De ander hangt lekker tegen me aan.
Ik geniet! Van het hier ZIJN. Meer heb ik even niet nodig. Ik voel een soort beschermingsdrang, maar bedenk dan dat als er werkelijk iets gebeurt, ik niet hen, maar zij mij zullen beschermen.
En dat is toch ook wel weer een veilig gevoel.

Foto's...





Het vakantiehuis in Fortaleza, waar we 10 dagen blijven!

Dit is het uitzicht vanaf de veranda, waar onze slaapkamer (van Liesbeth & mij) op uit komt

Iedereen vermaakt zich opperbest aan het strand. Hier een aantal jongens en de dochters van Emerson & Gea lekker aan het relaxen.

Gelukkig voor mij is het nogal bewolkt en is er zelfs af en toe een regenbui. Hierdoor kan ik toch redelijk buiten zijn, zonder te bezwijken van de hitte & gigantisch te verbranden:).
Naast dat we veel aan zee te vinden zijn, wordt er ook veel gezwommen in het zwembad en spelletjes gespeeld. Met een paar woorden portugees en gebruik van handen&voeten lukt het toch aardig om het spelletje uit te leggen of te begrijpen. Ik ben nu alleen wel behoorlijk bont & blauw van alle stoeipartijen in het zwembad, maar ach, je moet wat overhebben voor contactgroei:)



Veilig aangekomen!

Ja, zo was het: het warme en vochtige klimaat, de huizen, de geuren van de lunch die al om 10uur het huis vult, de portugese taal en de warme mensen. Het voelt goed deze herkenning en het besef dat ik eindelijk weer terug ben!

Het was nogal een turbulent vertrek met de laatste dagen thuis veel last van duizeligheid. Gelukkig heb ik met de hulp van Annet (wat moet ik toch zonder jou) toch op tijd mn tas in kunnen pakken.
Na wat laatste duizelingen op schiphol, een goeie vlucht gehad. Ik had zelfs geen last van mijn oren! Het was een groot avontuur, waarin ik echt moest vasthouden aan de waarheid & vertrouwen op wat ik geloof; namelijk dat God voor mij zorgt, mij beschermt en naast me staat, juist wanneer de omstandigheden zwaar zijn. En Hij heeft wederom zijn trouw bewezen & ik heb weer een hoop geleerd.

En dan is het nu tijd voor vakantie! We zitten in een mooi huis op slechts een paar meter van zee. Ik ben nu net terug van een heerlijke strandwandeling in de avond op blote voeten, ondertussen natuurlijk nog steeds in een hempje lopend, want afkoelen doet het niet.
Vandaag heb ik al de nodige spelletjes gespeeld met de jongens (Er wonen 6 jongens in Casa Lar in de leeftijd van 10-19 jaar). Erg leuk & het portugees komt weer razend snel terug. Mede dankzij de jongens die mij voortdurend nieuwe woorden leren. Zij vermaken zich hier ook opperbest. Eën jongen ziet nu voor het eerst de zee en ze zijn er dan ook de hele dag te vinden; zwemmend dan wel vissend met slechts een visdraad en een schelp als aas. En ze hebben nog beet ook, dus heb m'n eerste vis hier al gegeten.

Ik hoop binnenkort de eerste foto's te posten, want daar is het internet nu te traag voor...

Tchau!

Afscheid

Gisteren heb ik van iedereen afscheid genomen, want over 2 dagen vertrek ik al naar Brazilië! Mijn 2 kamers had ik zo ingericht dat er veel mensen in konden & dat was maar goed ook. Het was een heerlijk drukke bedoeling:) Heerlijk vind ik dat om mensen om mij heen te hebben, lekker samen te eten en te snoepen van allerlei lekkers.

En wat voel ik mij een GEZEGEND mens dat ik zoveel mooie, lieve en leuke mensen om mij heen heb! Ik heb volop genoten van alle gezelligheid, leuke gesprekken, mooie dingen die spontaan over mij werden uit gebeden voordat we gingen eten, de lieve kaartjes en cadeautjes! Ik besef wat ik achterlaat, maar vooral waar ik over 3 maanden naartoe terugkeer. Ik ga jullie missen!

1e bericht!

Ja ja de weblog is eindelijk aangemaakt en dus kan het schrijven beginnen. Maar waar laat je je eerste bericht over gaan? Het eerste bericht zet natuurlijk de toon, dus wordt het iets serieus, geestelijks of grappigs...pfff...moeilijk hoor en dat terwijl je gewoon je belevenissen wilt delen. Ik heb maar besloten dat het eigenlijk niks uit maakt ook, het wordt gewoon elke keer wat anders.

Een paar weken terug zei iemand als nieuwjaarswens dat hij hoopte dat we dit komend jaar veel 'vrucht'
zouden dragen. Jezus geeft ons ook die opdracht:
I gave you this work: to go and produce fruit, fruit that wil last (Johannes 15: 16)
Hoe mooi is het als we dat zouden kunnen zijn dit jaar: 'fruit producers'. Waar je ook bent & wat je ook doet. En dan geeft Jezus ons ook nog de belofte: then the Father will give you anything you ask for in my name. We gaan het meemaken dit jaar.


Einde eerste bericht.