Reunie!

Afgelopen zondag maakte Germano kennis met de jongens uit Itabirito en voor mij was het een reünie. Een reünie met de drie jongens voor wie ik een jaar gezorgd heb toen ik naar Brazilie kwam.
Hoewel ik Edvaldo pas nog hier te logeren had, had ik Italo en Yuri al meer dan een jaar niet gezien.

Het ging allemaal nogal spontaan en terwijl we al gearriveerd waren, kregen we uiteindelijk ook Italo te pakken en konden we hem uitnodigen en warempel hij stond even later nog op de stoep ook.

Ik ben echt trots op deze 3 gasten! Ze doen het ongelofelijk goed; 18 jaar, fulltime aan het werk, 's avonds aan het studeren en dat terwijl ze op zichzelf wonen en dus alles zelf moeten regelen!

Het leek me dan ook dat ze het vast wel lekker zouden vinden als ik weer eens voor ze zou koken, dus had ik mijn koeltas volgeladen met eten om daar mexicaanse tortilla's klaar te maken.

Na wat over en weer geregel, toch maar koken in het studentenhuis van Edvaldo. Hoewel hij een uitstekende gastheer was, moesten we toch echt eerst een lap door de keuken halen, voordat ik er kon koken. Tja, een studentenhuis he...

Gelukkig bedacht ik tijdens het toetje om foto's te maken ;-)

En terwijl ik het aanrecht stond te boenen en Edvaldo de vaat wegwerkte, waarbij hij wel even wilde benoemen dat hij alleen maar meehielp, zodat het eten eerder klaar zou zijn haha, hadden we wat toffe gesprekken.

Ondanks dat hij zich heel goed redt, merkte ik dat hij het best wel fijn vond om even iemand te hebben om mee te praten en die even mee hielp met het huishouden. Hij maakte zelfs zijn bed op, want ja dat deed hij niet meer, als toch niemand langskwam, waarom zou je dat dan doen was zijn logische redenatie. Ik vond het fijn dat ik er weer even voor hem kon zijn.

Toen de keuken schoon was en het eten stond te pruttelen, viste ik uit een kast nog het tafelkleed dat ik indertijd genaaid had. Terwijl ik ermee naar de kamer loop, beginnen de jongens spontaan de tafel leeg te maken, tjonge dat had ik nog niet meegemaakt. Stoelen worden overal vandaan gevist en zo zitten we ineens met z'n allen als vanouds aan tafel.
Wat ook vanouds is, is al het gekeet aan tafel. Ik zit er stilletjes van te genieten...Ook Germano heeft het leuk met de jongens!

Yuri woont inmiddels samen met zijn vriendinnetje,
wat hem erg goed doet. 

Hoe het contact nu met de jongens is, is voor mij een Godswonder. Het laat me zien, dat Gods genade altijd groter is en altijd genoeg. Het laat me zien dat werkelijk, wat God samengebracht heeft een mens niet zal scheiden. Ook zorg ik nu niet meer voor ze, we hebben een band en die is goed.

In memoriam

Gisteren is op de mooie leeftijd van 80 jaar mijn lieve opa overleden. Ik ben verdrietig. Verdrietig dat hij niet meer in ons midden is, dat ik geen opa meer heb, mijn vader geen vader meer heeft en mijn oma geen man meer en alle andere mensen die mijn opa nu moeten missen.

Ik ben ook blij. Blij dat ik mag weten dat zijn lichaam dan wel gestorven is, maar mijn opa nog leeft! Dat hij op de beste plek is die je maar kan bedenken: in de hemel bij God de Vader! Wat zal hij het daar nu heerlijk hebben, niet meer beperkt worden door zijn lichaam en voortdurend in de aanwezigheid van God. Wat zal dat zalig zijn, kon ik maar een klein beetje een voorstelling maken...

Mijn opa was een mooie man Gods. Zo dankbaar voor het leven dat God hem gegeven had! Ik vond dat altijd erg mooi om te merken in zijn gebeden. Hij was de leider van de familie. Tot de afgelopen jaren fysiek heel actief, fietsen of wandelen, hij deed het erg graag! Ook heeft hij lang samen met mijn oma vrijwilligerswerk gedaan, onder de bejaarden en daar vielen ze zelf natuurlijk niet onder met hun 70+ jaar ;-)
En nu is hij niet meer hier....

Mijn opa zal gemist worden!

'Scheur toch de hemel open en daal af, Heer!'

Ik zal eerlijk bekennen: het pionieren met een nieuw project voelt vaak als ploeteren door de modder. Met vallen en opstaan probeer ik de activiteiten vorm te geven op zo'n manier dat ik hoop dat ik iets van Gods liefde mag doorgeven. Vaak voelt het als falen, als de kinderen voor mijn gevoel alleen maar gespeeld hebben of als ik veel te weinig tijd heb om mensen te bezoeken en relaties op te bouwen in de wijk. Voortdurend wil ik meer dan dat ik kan.

Het is mijn verlangen dat mijn dag volledig geleidt wordt door de Heilige Geest. Wat zou het toch fantastisch zijn als ik voortdurend van boven geregisseerde ontmoetingen met mensen zou hebben. Kinderen hier uren op de grond geknield aan het bidden zijn en de wijk zichtbaar beetje bij beetje veranderd wordt.

Helaas. Dat is niet de realiteit, ok niet op het zendingsveld. Ook hier lijkt God soms ver weg, is er veel strijd en ga ik soms gewoon maar door omdat het van me verwacht wordt, omdat de kinderen  aan de deur staan, omdat ik trouw wil zijn in het kleine. Ook hier gaat veel tijd 'verloren' aan praktische regelzaken en kom ik daardoor aan andere dingen niet toe.

Maar toch, soms is er wel even zo'n moment waarvan je zeker weet dat God het geleidt heeft. En ik zal je eerlijk zeggen, dat geeft dan even de broodnodige boost om door te gaan.

Zo gingen Germano en ik gisteren bij 2 meiden op bezoek. Ik had wat schoolspullen als donatie gekregen en aangezien iedereen hier zelf voor schriften en potloden e.d. moet zorgen en dat niet voor iedereen hier in de wijk haalbaar is, had ik een aantal kinderen uitgekozen die de spullen zouden krijgen. Deze meiden zouden een ringband- schrift krijgen. Op straat komen we ze al tegen, maar aangezien daar nog meer kinderen waren vroegen we of even bij ze langs mochten thuis.
We stappen hun huisje binnen en Germano vraagt aan moeder of we voor haar mogen bidden en dat wil ze graag.

Het blijkt dat moeder onlangs tot geloof is gekomen en het was zo fantastisch om te horen hoe ze nu probeert haar leven op orde te krijgen en voor haar meiden wil gaan zorgen. Meiden die mij aan het hart gaan, omdat ik allang had geconstateerd dat hun kindertijd was ontnomen omdat ze voor zichzelf moesten zorgen. Maar nu is er dus verandering gekomen, vader heeft sinds kort een baan en het lijkt beter te gaan met dit gezin!
Moeder vertelde aan ons dat ze juist die morgen in gebed tegen God had gezegd dat ze het zo jammer vond dat niemand haar bezocht en dat ze zich alleen voelde. God had toen tegen haar gezegd dat er vandaag nog 2 mensen langs zouden komen bij haar om met haar te bidden.
En toen stonden wij dus op de stoep.

Zo bijzonder!

De meiden waren ook erg blij met hun schriften, want dat was het enige wat nog ontbrak aan hun schoolspullen. Ook hierin had God voorzien in precies het juiste.

Dit moment wil ik graag met jullie delen, want het laat zo Gods hart voor de mensen om ons heen zien, hoe Hij begaan is met ieders leven.
En dan groeit opnieuw mijn verlangen na veel meer van dit soort ontmoetingen. Ik blijf mij uitstrekken naar meer van Gods Geest op deze duistere plek!

Net zoals Jesaja uitriep, roep ook ik uit:
'Scheur toch de hemel open en daal af, Heer!'