Filmpjes van de jongens

Soms (of vaak!) heb je van die momenten dat je denkt: wat is het leven toch goed! & geniet je met al je zintuigen van alles om je heen! En mijn zintuigen worden hier in Brazilie overvloedig geprikkeld: is het niet door de muziek die voortdurend op staat, terwijl iedereen door elkaar heen praat, dan is het wel door de geuren van specerijen, bloemen en verkeer of van de voortdurende omhelzingen van iedereen.

Deze week hebben de jongens dankzij een gift een nieuwe cd-speler gekregen & aangezien Brazilianen niet kunnen stilstaan wanneer ze muziek horen, gaan de jongens nu dansend door het leven:). Ik vind het zo grappig om te zien, dat ik er maar even een filmpje van gemaakt heb, zodat jullie ook kunnen meegenieten.

En verder nog een filmpje van melige, zingende jongens in de combi (oud vw-busje), terwijl Liesbeth ondertussen stoícijns doorrijdt, onderwijl roepend: ´ga zitten jongens´, want ja ook hierbij gingen ze het liefst dansen;). Het laatste stukje is niet boeiend, maar dat kreeg ik niet weg...

Belangrijke oproep!!!

Graag zou ik jullie het volgende willen vragen: er zijn hier in huis namelijk GEEN BOEKEN! En dat vind ik toch wel een schrijnend iets. Waarschijnlijk dat mijn pedagogische achtergrond er mee te maken heeft, waardoor ik weet hoe belangrijk boeken zijn voor je ontwikkeling. Ongemerkt leer je een hoop op allerlei gebieden. Bovendien kan je al lezend soms even in een andere wereld duiken, maar deze jongens hebben dat niet en daarom zou ik graag geld willen inzamelen om (voor)lees boeken voor de jongens te kopen! 

Maar je raadt het al: daar heb ik jullie hulp bij nodig!!!  Ik hoop dat je het leuk vindt om mee te doen door geld te geven (een boek kost ongeveer 10 euro, maar alle beetjes helpen)! Je helpt zo mee aan de toekomst van de jongens die hier wonen en die hier in de toekomst komen te wonen!! Ik heb al een paar boeken gekocht en ik kan je verzekeren: ze worden in no-time verslonden:)  

Mocht je geld willen overmaken, mail dan naar l.telinde @ gmail.com & ik stuur je de gegevens!

Namens iedereen (ze weten er natuurlijk nog niet van) alvast heel erg dankjewel! 

Liefs Lonneke

Brasileira

Ja, zo word ik nu al geregeld genoemd: Brasileira. Als ik weer eens te laat voor het eten kom aanzetten, nu mijn tenen roze gelakt zijn en met name toen ik voor het eerst de lunch op traditionele wijze had klaargemaakt en ze het nog lekker vonden ook (wat ze niet verwacht hadden haha). En ok op dat soort momenten voel ik me in m´n element, maar meestal voel ik me vooral Nederlander en verbaas ik mij over bepaalde gewoonten hier. Maar als ik daar over ga beginnen komt er geen einde meer aan:)

Nog even over de lunch, want die flans je niet even 1,2,3 in elkaar. Het is de belangrijkste maaltijd van de dag en bevat in ieder geval rijst en bruine bonen, vlees/vis en salade. Het kost je ongeveer 3(!) uur om het allemaal klaar te maken, want die bonen komen hier niet uit een potje die je dan alleen nog maar hoeft op te warmen. Nee die moeten eerst uren wellen, dan nog uren in de snelkookpan met ui, knoflook, olie, laurierblaadjes en andere kruiden. En dan heb ik het nog niet eens over de kip die je erbij klaarmaakt en waar je niet alleen een filetje van kan kopen in de supermarkt. Wederom dien je die eerst zelf in stukken te hakken en alles wordt gegeten en soms moet je de kip zelfs nog eerst slachten. Kip uit eigen tuin heb je dan. Gelukkig heb ik dat zelf nog niet hoeven meemaken.

Mijn werkuren zijn vanaf deze week aangepast, aangezien er onverwachts een groepsleiding is vertrokken en er nu te weinig groepsleiding zijn. Daarom draai ik nu ook uren mee op de groep, maar alleen in de ochtenden als de meeste jongens op school zitten en zo komt het dat ik nu 3 ochtenden in de week verantwoordelijk ben geworden voor de lunch. Daarnaast doe ik dan de was en afwas en dan is de morgen alweer voorbij.

Aan het einde van de middag ga ik weer naar de jongens toe en ga dan met hen wat ondernemen of wat klusjes doen. Er zijn genoeg projecten in huis die ik kan oppakken, maar ik ben hier nog maar een paar weken en hoop dat ik nog zoveel mogelijk gedaan krijg. Het leukste is nog wel dat ik mij mag buigen over de inrichting van het huis, want het is nog niet zolang geleden geverfd en er staat bijna niks in. Ideeen genoeg, maar moeilijker is het om ze ook uit te voeren; hier geen Ikea, Hema of leuke kringloopwinkel.

Vandaag is mijn vrije dag, na 6 dagen werken. En het is héérlijk! Vanmorgen eerst uitgeslapen en daarna naar het centrum geweest waar ik mijn fototoestel heb laten fixen (glorie). Vervolgens heb ik in een super lekkere broodjeszaak geluncht; met allemaal verschillende kleine broodjes en gebakjes, verse ananassap en een lekker bakkie koffie. Boekje erbij: genieten!

Even voorstellen...

...aan de meninos (jongens) van Casa Lar! Stoer van buiten, schatjepatatjes van binnen! Zo noem ik ze ook geregeld: schatjepatatje, maar nazeggen is voor hen onmogelijk;) En dat vind ik dan weer leuk natuurlijk.

Ghallylel, de jongste (10) en ook pas 3 maanden in Casa Lar. Hij kan soms nog echt enorm kind zijn, terwijl je op andere momenten merkt dat hij altijd voor zichzelf gezorgd heeft. Zo bleek hij op vakantie een oorontsteking te hebben en vertelde hij pas na een paar dagen dat hij 's nachts lag te huilen van de pijn. Hij houdt van dansen & zingen en hangt graag als een aapje op mn rug. Sinds hij hier woont heeft hij leren lezen en schrijven, want hij was nog nooit(!) naar school geweest.


Wellington is de stoere sterke man, ook al is hij pas 12. Toch komt hij geregeld een knuffel halen en lijkt dan net een klein kind. Hij is verzot op z'n fiets en houdt van tennissen. Hij kan eten als een dijkwerker en dan vraag je je af waar hij het allemaal laat. Wellington woont hier al 4 jaar & hoewel hij echt niet het brave jongetje is, kiest hij toch vaak om te luisteren naar wat de leiding vraagt in plaats van mee te gaan in het gedrag van andere jongens.



Samuel (13) is ook nog niet zolang in Casa Lar en heeft in het begin de boel flink op stelten gezet. Hij dacht in hierarchie en dan moet je vechten om je plek te veroveren. Nu leert hij dat er ook volwassenen zijn die niet tegen je zijn, maar juist het beste met je voor hebben. Hij is soms echt een stuiterballetje, maar kan ook heel geconcenteerd hier in huis zijn taken uitvoeren of met de knexx spelen & komt elke dag enthousiast uit school (hij gaat daar nu sinds 2 weken naartoe).
 

Alef (16) gaat nu als enige nog niet naar school. Na vanaf zijn 5e op straat te hebben geleefd, in bendes te hebben gezeten en geregeld opgepakt te zijn, kwam hij hier 2 jaar geleden binnen. Hij kon niet praten en was nog nooit naar school geweest. Elke dag krijgt hij privéles en hij gaat met sprongen vooruit. Hij is enorm leergierig en vindt het super leuk om engels te leren (en mij portugees!) Hij houdt van God en zijn grote verlangen is om Zijn wil te doen. Hoe mooi is dat! God heeft daardoor denk ik al veel kunnen herstellen in zijn leven! 



Jefferson (17) is bijna klaar met de middelbareschool. En volgend jaar wil hij geneeskunde gaan studeren of een jaar highschool doen in New York of misschien toch een DTS gaan volgen. Een jongen met dromen dus! Hij spreekt een aardig woordje engels en is enorm zorgzaam, hangt soms zelfs een beetje de groepsleiding uit. Ook hij heeft een enorme liefde voor God & ging vorige week zelfs in z'n eentje lopend naar de kerk toen de auto kapot was.

Jose Ailton is met 19 jaar de oudste in Casa Lar en hij woont er ook het langst: 10 jaar. Op zich is hij er klaar voor om zelf een leven op te bouwen: hij heeft zijn school afgerond, werkt als timmerman en is nu bezig zijn rijbewijs te halen. Het jammere is alleen dat hij geen netwerk heeft, dus blijft hij toch voorlopig (?) nog hier wonen.  



En dan nog even een foto van ons vrouwen! vlnr Daniëlle de privéjuf, ik (goh), Liesbeth & Gea. Helaas staat Elisangela er niet op.

Ik vind het echt supertof met deze mensen op te trekken. Te leren van hun ervaring (met bijvoorbeeld het omgaan met alle cultuurverschillen), te zien wat het hen kost om hier te zijn nu ze NL achter zich hebben gelaten & de rijkdom die het geeft als je gehoor geeft aan Gods roeping voor jou. En ze zijn natuurlijk heel lief en leuk! En de jongens heb ik in mijn hart gesloten! Ik geniet ervan nu even deel uit te mogen maken van hun leven. Overvloedig uit te delen van Gods liefde voor hen. Zoals vanmiddag in het zwembad toen we aan het stoeien waren of toen ik vanavond even hun kleding aan het opvouwen was zodat ze dat zelf niet hoefden te doen en ook wanneer ik met ze op de bank zit voor de tv en ondertussen voor hen bid. Het zijn kleine dingetjes maar ik geloof en bid dat ze effect hebben!
Zoals Moeder Theresa zei: "Small things done with great love, will change the world"



Uitje met de jongens

Op zaterdag zijn de jongens vrij - ze hebben dan ook geen taken in huis- en dus stelde ik voor naar het centrum te gaan om een ijsje te eten. Nou dat hoefde ik niet twee keer te zeggen, stralende koppies keken mij aan.

Brazilianen staan niet echt bekend om hun punctualiteit wat betreft op tijd zijn (en ik ook niet!). Hier in huis is het echter wel een belangrijke waarde en dus stonden zij al tien minuten op mij te wachten toen ik op m´n dooie akkertje aan kwam lopen. In hun mooiste kleren, want zo hoort het: als je op pad gaat trek je mooie schone kleding aan en het liefst dichte schoenen. Hier thuis maakt het allemaal niet uit. Dan lopen ze het liefst alleen in een korte broek -die dan vaak vol gaten zit- en op blote voeten. 

  

   

 Ok wij dus op pad. De oudste van het groepje maakt duidelijk dat hij me wel zou beschermen. De schat. Onderweg naar de jeep, die hier vaak wordt ingezet als OV-middel, al gauw een tussenstop om kokosmelk te drinken.

Je kan de jeep of busje overal laten stoppen om opgepikt te worden of uit te stappen, je weet alleen niet wanneer ze komen...maar na niet al te lang te hoeven wachten kwam er eentje langs. Het is niet het meest relaxte vervoersmiddel aangezien ze gewoon achterin 3 houten bankjes hebben gezet waar dan gerust 15 mensen op zitten en het wegdek is hier verre van vlak (Belgie is er niks bij Floor).

Zeker 1,5 uur later waren we in het centrum, waar we twee andere jongens zouden meeten die per fiets waren vertrokken. Maar ja die waren er natuurlijk al veel eerder aangekomen en stonden niet meer op de afgesproken plek. Dan maar met de rest een ijsje eten.
Ik begroet de verkoper van de ijssalon en vervolgens praat hij gewoon NL terug! Bleek dat hij drie jaar in Suriname had gewoond en dus nu wat NL kon praten. Echt grappig.
     
Helaas reed het ov niet meer toen we terug wilden en dus werd het lopen. Bergopwaarts. Gelukkig kwamen we halverwege mensen van JmeO tegen die nog 2 plekken vrij hadden in de auto en de jongens waren het unaniem eens dat ik in elk geval meemocht, dat is dan weer fijn:)

Casa Lar

Casa Lar; een huis waar op dit moment 6 jongens wonen die kortere of langere tijd op straat hebben gewoond voordat ze hier kwamen. 6 Jongens dus met de nodige littekens van de straat. Een aantal zijn wees en een aantal hebben ouders die zelfs op straat leven en nauwelijks voor zichzelf kunnen zorgen en van ander is de voorgeschiedenis nagenoeg onbekend. Want in tegenstelling tot de stapels dikke dossiers van kinderen in de hulpverlening in NL, krijg je hier vaak slechts één enkel A4tje aan informatie.

De jongens verbazen mij: ze laten nauwelijks gedragsproblematiek zien en met name de oudere jongens die hier ook al langer wonen zijn ook emotioneel stabiel en nemen verantwoordelijkheid voor hun leven. Ik denk dat dit komt dat een aantal van hen nu God kennen en Hem willen volgen. En dat God al een heleboel in hun leven heeft kunnen herstellen van wat hen is aangedaan. Een andere keer zal ik hen wat meer persoonlijk voorstellen, maar dat gaat in deze post niet lukken...

 

Het is hier werkelijk waar schitterend en hoewel het op de foto's natuurlijk niet is zoals in het echt, wil ik jullie toch mee laten genieten;)