Sinterklaas in Brasil!

Sinterklaas was ons gelukkig niet vergeten,

Ook al zitten we helemaal daar in Brazilie te zweten. 

En dus hadden we gezellig met alle Hollanders, 

Een heerlijk avondje, maar wel net iets anders... 

...Want 's ochtends om 10.00u bij een temperatuur van over de 35 graden pepernoten bakken met twee NL-BR peuters is wel andere koek. Ze snapten er niet veel van, maar het was erg leuk en ze hebben weer wat Nederlandse cultuur meegekregen haha! 

Luca vindt vieze handen maar niks,
Sara Joy vindt het vooral lekker om het beslag op te eten. 

Balletjes draaien is zo over-rated,
je drukt toch gewoon een hompje plat op de bakplaat...

'Sinterklaas in Sesamstraat' kijken via Youtube.

...'s middags nog even een kruidkoek gebakken in allerijl, want onverwachts werden we op 5 december bij een dienst van Jeugd met een Opdracht verwacht en dus werden de plannen gewijzigd en pakjesavond een dag eerder gevierd. Ik vond dat we een knap staaltje flexibiliteit hebben laten zien als Hollanders!

...'s avonds dus een leuk dobbelspel gedaan met 7 Nederlanders en 3 aangetrouwde Brazilianen. We hadden grappige opdrachten toegevoegd: van dansen op 'zwarte-pieten stijl' tot opstaan-en-kapoentje-roepen-elke-keer-dat-het-woord-sinterklaar-valt. Erg leuk die Hollandse gezelligheid, we hebben genoten met z'n allen!

Misschien voor jou een normaal plaatje,
maar zitten in een kring, met waxinelichtjes aan
en pepernoten op tafel is toch echt wel heel Hollands...

Pietje Luca

Pietje Sara Joy

Kijk nou eens wat ik heb gevonden? ;-)

'Gefeliciteerd, jij bent de Zwarte Piet vanavond.'

De buit van Joke & Maaike

Een 'vergeten' wereld?

Daar zit ze voor haar huis samen met een aantal van haar kinderen. De vijfde is op komst en haar man is weggelopen. Ze heeft geprobeerd met de middelen die ze had een huis te bouwen, maar er zit niet eens overal een dak. Als het regent - en dat kan het hier behoorlijk- dan regent dus alles nat. Werk heeft ze niet, ze krijgt maandelijks een voedselpakket en nog geen 50 euro van de overheid en daar moet ze het mee doen.

Casa Luzeiro is geld aan het inzamelen, zodat we een fatsoenlijk huisje voor hen kunnen bouwen. Hier kan je meer over deze actie lezen en de gegevens vinden, mocht je mee willen helpen bouwen.

Van de week ging ik met een collega op bezoek bij een vrouw die overdag door haar man in huis wordt opgesloten. Ze is verslaafd aan de crack en alcohol. Ze heeft de keuze gemaakt om af te kicken en het is mijn collega gelukt een christelijke afkickkliniek te vinden buiten de stad. Via via komen we aan een sleutel om het huis in te komen. Wanneer ze het goede nieuws hoort begint ze te huilen. "Maar gaan ze me daar niet slaan dan?" vraagt ze. Wat voor leven heeft zij, vraag ik mij ondertussen af. Ik hoop en bid dat nu ze naar een kliniek gaat, haar een nieuw leven wacht.

Eenmaal terug op Luzeiro worden drie zusjes gebracht tussen de vier en acht jaar. Hun moeder vertrekt 's morgens om 7.00u en komt niet voor 22.00u 's avonds thuis. Ze laat geen geld of eten achter voor de kinderen en dus blijven ze de hele dag alleen thuis of op straat, want naar school schijnen ze niet te gaan. Weer denk ik: Wat voor leven hebben deze meisjes? Wat staat hen te wachten als God niet ingrijpt? Kinderhandel en prostitutie liggen hier overal op de loer. Waarschijnlijk gaan we in dit geval de Braziliaanse Bureau Jeugdzorg inschakelen.

Dit zijn slechts een paar schrijnende situaties, maar zo zijn er duizenden in deze wijk. Tot nu toe ben ik nog geen enkel 'normaal' gezin tegengekomen. In de zin van vader - moeder - kinderen - baan. Elk gezin lijkt gebroken te zijn, moeders met 5 kinderen bij 5 verschillende vaders, kinderen die niet naar school gaan en al vanaf hun 10e werken, tienermoeders, verslavingen aan alcohol of drugs....Het is helaas geen uitzondering, maar de norm.

Het lijkt een vergeten wereld, de sloppenwijk. Rijd je 10 minuten met de auto dan zit je in de 'gewone' wereld en merk je niks van de realiteit waar de mensen in de sloppenwijk elke dag mee geconfronteerd worden. Toch probeert de overheid wel steeds meer om de problemen hier aan te pakken en dat is een goede vooruitgang. Maar is hier zoveel gebondenheid; de duivel heeft hier zoveel mensen in zijn macht door verslavingen, ontrouw, afwijzing, verwaarlozing, armoede. Dat is niet zomaar opgelost door nieuwe huizen te bouwen en crèches te realiseren voor jonge kinderen.

Mijn hoop is op God, die deze mensen geschapen heeft naar Zijn evenbeeld. Mijn hoop is Jezus, die naar de aarde kwam om gevangen te bevrijden, door de prijs van onze zonden te betalen aan het kruis. Deze wereld is niet vergeten door God. Hij is hier temidden van alle ellende. Hier ontmoet ik Hem!
En elke keer mogen we weer zien dat Hij aan het werk is, dat Hij redding brengt in de levens van de mensen hier. Kinderen die ervoor kiezen om bij Hem te horen, vrouwen die ervoor kiezen om af te willen kicken, vaders die besluiten een degelijke baan te gaan zoeken om zo voor hun gezin te kunnen zorgen.

Er is hoop voor deze wereld in Jezus Christus!

Kookgroep, Escola integrada, Jonathan en Gods goedheid!

Proef, en geniet de goedheid van de HEER, gelukkig de mens die bij hem schuilt. Psalm 34:9

Vrij spontaan is een aantal maanden geleden een kookgroepje ontstaan met wat jochies uit de wijk die grotendeels van de dag op straat rondlopen. Het begon met 3 jongens en nu zijn het er 6, wat een mooi aantal is. Het zijn allemaal vriendjes, broertjes, neefjes van elkaar en dat werkt heel leuk. 

Ik had niet gedacht dat ze het zo leuk zouden vinden, maar ze maken letterlijk ruzie om wie het ei mag breken en mag mixen. 

Deze kookgroep is op zaterdag aan het einde van de middag en dat is soms best intensief, want het betekent dat ik bijna 6 dagen per week werk. Soms ben ik dan ook best gaar en moe, maar naderhand ben ik eigenlijk altijd helemaal opgeladen! God is echt goed, terwijl we uitdelen, vult Hij ons met alles wat we nodig hebben.

Aan het eind wordt het resultaat natuurlijk opgegeten; aan een mooi gedekte tafel beginnen we als iedereen aan tafel zit met gebed en daarna mogen ze beginnen. Je denkt misschien dat dit niet zo bijzonder is, maar hier hebben de kinderen vaak niet eens een tafel in huis. Als er dan een tafel is, wordt er alsnog nauwelijks aan gegeten, laat staan dat deze gedekt wordt en dat er gewacht wordt tot iedereen er is om samen de maaltijd te beginnen. Deze kookgroep is dus een ontzettend mooie gelegenheid om waarden en normen over te brengen! En die blije en trotse koppies krijg je er zomaar bij! 

Weet je welke kinderen ook heel leuk zijn? Die van de 'escola integrada'! Dat zijn kinderen van een school hier uit de wijk die elke woensdag komen. De school biedt een soort naschoolse opvang, maar heeft daar geen ruimte voor, dus komen ze hierheen en bieden wij een programma aan.
's ochtends heb ik een groep meisjes van 7 a 8 jaar. En 's middags een groep jongens tussen de 9 en 12 jaar. Ohja en er zit 1 meisje bij. De kinderen hebben het zo naar hun zin dat ze reclame maken op hun school en nu komen er elke week nieuwe kinderen mee. Mijn groep is inmiddels gegroeid naar 16!

De eerste 40 min gaan we naar het speeltuintje..

Een of ander Braziliaanse variant van spelletje met voetbalkaarten

Daarna gaan we naar het sportveld
waar de ene helft gaat voetballen...

....en de andere helft van de groep gaat skeeleren.

Daarna gaan we naar het klaslokaal, mijn favo,
waar ik een bijbelverhaal vertel en we knutselen!

Afgelopen zaterdagochtend om 7.00u nam ik de trein naar de stad waar Jonathan nu woont, zo'n 4 uur verderop. De reis was schitterend en hem weer zien was nog mooier! Het hele weekend ben ik onder de indruk geweest van de transformatie die hij heeft ondergaan in zijn leven en ik moest denken aan deze tekst, die zo van toepassing is: Hij heeft ons gered uit de macht van de duisternis en ons overgebracht naar het rijk van zijn geliefde Zoon. Kolossenzen 1:13.Jonathan leeft met God, dat is zo duidelijk te merken wanneer hij bidt. Hij woont in een gezin, hij heeft een familie, een huis met een eigen kamer, een kast met kleding die hij trots liet zien. Hij gaat weer naar school, waar hij het heel goed doet. God is zo goed! 

Jonathan met zijn vader.
Bijzonder om te zien hoe goed hun band al is. Zoveel liefde.

Zaterdagavond gingen we ergens een hapje eten.
Kan iemand gelukkiger kijken?

Bij mij op schoot in de auto...

Ik ging er moe heen en met twijfel of het wel wijs was om een heel weekend weg te gaan als ik nog zoveel moest doen, maar dan wordt je verrast. Je denkt te gaan dienen en er voor de ander te zijn, maar uiteindelijk waren zij er voor mij en kon ik heerlijk uitrusten. Zo fijn als er af toe ook even voor jou gezorgd wordt en je even niks hoeft. Ik ben onder de indruk van de gastvrijheid van dit gezin en wederom van God. Hij weet wat Zijn kinderen nodig hebben!

Jonathan (slot!)

Een groot wonder is het wel te noemen, zelfs de officier van justitie kon niet anders dan erkennen dat er een hogere macht in het spel was. 'Ja, God', zeiden wij.
In slechts 2 maanden tijd is namelijk de adoptie van Jonathan rond gekomen, alle glorie aan God!

Niet door mensenhanden te bewerkstelligen, niet te verklaren en zo tot in de puntjes geregeld, dat is onze God! Ik sta opnieuw versteld van Gods goedheid en grootheid! Hij is Almachtig en alles staat onder Zijn heerschappij.
Lees hieronder het bijzondere verhaal. Het is vrij lang, maar juist in de details is Gods werk te zien.

Afgelopen donderdag zou het adoptiegezin samen met een collega van mij naar de rechtbank gaan om te kijken hoe het er voor stond met het proces. Eerst gingen ze langs Jonathan's huis, maar daar was hij niet en niemand wist waar hij was; al een week was hij niet thuisgekomen. Een buurvrouw vertelde dat Jonathan bij de drugshandel betrokken was geraakt en zodoende aan geld kwam om eten voor hemzelf te kunnen komen. Zijn oom en tante wilden echter dat geld hebben en hadden hem toen met elektriciteitsdraad toegetakeld.
Dat was de druppel voor Jonathan.
Hij vroeg zijn peetoom om hem naar een kindertehuis te brengen. Terug naar een kindertehuis, terwijl hij daar een aantal maanden geleden is weggelopen en ook niet voor niets. Maar liever dat dan bij zijn familie blijven...

Men besloot naar de rechtbank te gaan, maar eenmaal aangekomen daar is er een enorme rij. Ze staan er nog maar net of de officier van justitie krijgt hen in het oog en pikt hen er uit. 'Gefeliciteerd', zegt hij als ze zijn kantoor binnenstappen. Het blijkt dat de rechter de dag ervoor besloten heeft om de voogdij aan het adoptiegezin toe te kennen. Dit terwijl er nog niet eens een huisbezoek is geweest bij het adoptiegezin thuis en volgens de officier van justitie gebeurt het nooit dat de rechter dan zo'n besluit neemt. 'Ik geloof nergens in, maar er is een hogere macht in het spel geweest', aldus de officier van justitie.

Alleen, in welk kindertehuis zat Jonathan nu? Enkel de regio is bekend en alleen al in dat gebied staan 16 kindertehuizen. 16 kindertehuizen die via de telefoon geen gegevens mogen verstrekken. Er zit dus niks anders op dan alle huizen af te gaan en je raad het al: pas bij het laatste kindertehuis vinden ze Jonathan.
Volgende probleem: de maatschappelijk werker is al naar huis en gaat ook nog eens de komende 4 dagen op training, terwijl haar handtekening nodig is om Jonathan mee te krijgen. Maar wat blijkt: de adoptievader heeft samen met de directeur van het kindertehuis gestudeerd. Die wordt dus gebeld en hij staat toe dat Jonathan dezelfde dag nog meegenomen wordt.

Jonathan is uitgelaten van blijdschap en neemt niet eens tijd om afscheid te nemen of zijn spullen te pakken. Men raadt hem toch aan zijn bezittingen op te halen en hij komt terug met een broek, shirt en tandenborstel. Dat is alles wat hij bij zich had.

Nu heeft hij een familie die van hem houdt, een thuis, een sociaal netwerk. Hij kan weer naar school en mag weer kind zijn. Wow! Het is fantastisch om dit van zo dichtbij mee te mogen maken en levens te zien veranderen!

Het is fantastisch om God aan het werk te zien, die tot in de details voorziet:
Het feit bijvoorbeeld dat op het moment dat Jonathan het niet langer meer trekt, God het proces zo versnelt dat alles in een week tijd geregeld is.
Maar ook dat Jonathan uit zichzelf naar een kindertehuis is gegaan is mooi, want zijn familie had Jeugd met een Opdracht bedreigd dat als we Jonathan 'weg zouden halen', ze ons wel wisten te vinden. Nu is daar geen sprake van.
Het adoptiegezin had ook een bevriende advocaat meegenomen, zodat hij misschien het een en ander kon laten versnellen, maar dat bleek dus helemaal niet nodig te zijn. God staat boven alles.
En wat denk je ervan dat Jonathan uitgerekend naar het kindertehuis is gebracht, waar een oud-studiegenoot van de adoptievader directeur is?
Dit zijn bij lange na niet alle dingen waarin Gods hand te zien is, want als we daar aan gaan beginnen...

Dit is één verhaal, één leven dat voorgoed veranderd is. Maar zo kostbaar. En ik kan alleen maar zeggen: MEER, Heer!

Zing voor God, bezing zijn naam, maak ruim baan voor hem die door de vlakten rijdt, HEER is Zijn naam, jubel als Hij verschijnt: Vader van wezen, Beschermer van weduwen, God in Zijn heilig verblijf. God geeft eenzamen een thuis en gevangenen vrijheid en voorspoed. 
Psalm 68: 5-7

Afscheid van de meiden

Na de eerste tijd mij fulltime op Luzeiro ingezet te hebben, ben ik nu in de fase aangekomen dat ik vooral bezig ben met de voorbereidingen van het nieuwe project en nog maar een paar dagen per week op Luzeiro werk.
Daarom heb ik afgelopen week afscheid genomen van de meiden van de meidengroep. Niet de makkelijkste groep, maar wel heel leuk en lief ;-)

Dit zijn ze dan, althans de meesten...

Er wordt voor mij gebeden,
waar ze hele lieve dingen uitbidden!

Ana Flavia: 'maar beloof je dat je me nooit zal vergeten?' 

Camille helpt met het uitdelen van de cake en sap

 

 Ze hadden een mooi boekje gemaakt waarin allemaal lieve dingen en wensen in stonden van ieder van hen.

Ja het is echt tijd om te gaan...

Gelukkig gaat God altijd met hen mee en laat Hij ze nooit gaan!!

Wat ik leer van de Brazilianen

Leven in een andere cultuur is echt een verrijking van je leven. Het opent je ogen, verbreed je kijk op dingen, voegt nieuwe manieren van doen en denken toe en ga zo maar door...

Inmiddels woon ik ruim anderhalf jaar in Brazilie en zelfs vandaag kwam ik weer een cultuurverschil tegen, waarvan ik wist dat het er was, maar ik vergat het uit te voeren. Gelukkig was het maar iets kleins, maar het liet me weer zien hoe erg je cultuur bepaalt wie je bent, wat je doet en vooral ook hoe je dingen doet en hoe je over dingen denkt. Dat ontdek je pas als je uit je eigen cultuur weg bent.

Leven in een andere cultuur vraagt voortdurend aanpassing, maar je kan je eigen cultuur ook niet verloochenen. Het is zoeken naar een balans.
Steeds meer merk ik hoeveel ik van de Braziliaanse cultuur kan leren en hoeveel ik daarin terugzie van het Koninkrijk van God. Ik kan echt een voorbeeld nemen aan Brazilianen in:

1. Dankbaar en tevreden zijn
Nederlanders worden wel eens een klaagvolkje genoemd en nu snap ik wel waarom. Ondanks dat we eigenlijk alles hebben, klagen we altijd wel over iets dat we (nog) niet hebben en willen we altijd meer.
Dan kijk ik naar de mensen hier in de sloppenwijk en dan zie ik hoe weinig ze hebben en hoe zwaar en onrechtvaardig hun leven is en hoor hen zeggen: 'dank aan God het gaat goed met me'.  Dan schaam ik mij en wil ik leren dankbaar en tevreden te zijn voor de dag die God mij geeft, ook als het allemaal anders gaat, ook als dingen maar niet vooruit lijken te gaan, ook als ik mij misschien niet happyclappy voel. Ik mag dankbaar zijn voor al het goede dat God geeft en als ik daar stil bij ga staan dan is dat heel veel en is het niet verdiend. Het is enkel genade.

2. Onbezorgd zijn
Maak je geen zorgen voor de dag van morgen, zegt Jezus in de bijbel. Maar oh wat is dat moeilijk. Wat heb ik graag de controle over dingen, over mijn leven, over de dingen die ik doe of nodig heb. Is het niet een gebrek aan vertrouwen als we ons bezorgd maken? En dus eigenlijk zonde?
We maken ons druk over dingen in de toekomst, terwijl God ons opdraagt bij de dag te leven en Hem te vertrouwen voor de dag van morgen. Iets wat ik echt terugzie bij de Brazilianen. Onbezorgd in de zin dat ze zich niet druk maken over wat ze moeten bereiken, over hun financiën, proberen niet hun leven zelf in de hand te houden. 'Zo God het wil' en 'God weet het' zijn veelgebruikte uitspraken.

3. Verdraagzaam zijn
Storen wij ons aan geluidsoverlast van ipod's in de trein, grasmaaiers en lallende mensen die 's nachts over straat zwalken, de stank van de vuurkorf, mensen die de auto op zondag wassen of noem maar op, Brazilianen kunnen zich er niet druk om maken.  Rekening met de ander houden staat dus wat minder hoog in het vaandel, maar verdraagzaam zijn ze wel. Daar kan ik echt wel wat van opsteken, vooral met mijn rechtvaardigheidsgevoel...

4. Gastvrij zijn
Afspreken om langs te komen, daar doen Brazilianen niet aan. Je komt gewoon aanwaaien en wat die ander dan ook bezig was te doen, hij stopt, bied je een stoel aan en koffie die altijd in de thermoskan klaarstaat en neemt de tijd voor je. Het is ook heel gewoon om mensen bij je te laten overnachten, ook al ken je ze niet eens en ook al betekent het dat je zelf op de bank moet slapen of op de grond.
Weg met de agenda.

5. Geduldig zijn
Brazilianen kennen geen haast. Niet bij de kassa, niet hondsberoerd in de wachtkamer van het ziekenhuis, niet om de bus te halen, niet om het eten op tijd klaar te hebben. Je ziet mensen dus niet rennen over straat of door het huis. Je ziet mensen wel wachten. Heel veel en heel lang wachten en daar nog rustig onder bijven ook, behalve in het verkeer dan. Combinatie van de  verdraagzaamheid en het niet druk maken over de dagen van morgen.
Ik heb vaak veel te veel op een dag gepland en dus heb ik haast, terwijl er morgen weer een dag is. Terwijl het veel gezonder is als je je niet zo druk maakt en het veel prettiger is om geduldig in de rij wachten dan opgejut en geïrriteerd.

Ja ik kan nog een hoop leren. En ja natuurlijk heeft alles ook z'n keerzijde. En echt wij Nederlanders hebben ook hele mooie eigenschappen die weerspiegelen wie God is!
Uiteindelijk geloof ik dat je in elke cultuur iets terugvindt van het karakter van God en Zijn Koninkrijk. Wanneer je het beste van alle culturen bij elkaar op telt, heb je als uitkomst de hemel!

Kind aan huis

Een aantal buurjongens zijn hier kind aan huis. Erg leuk om te zien. Elke gelegenheid grijpen ze aan om hier te zijn: helpen met afval wegbrengen, tuinieren, helpen met de groep kinderen op zaterdag. Verder maken ze ook deel uit van de voetbalschool en muziekgroep hier op Luzeiro. Het leukst vinden ze natuurlijk nog als ze hier mogen komen om met ons te hangen, eten en spelletjes spelen.

Dus had ik Hugo, Vitor, Igor en Jon voor afgelopen vrijdagavond uitgenodigd om langs te komen.
Ik zou lasagne maken en zij zouden voor de chips en frisdrank zorgen. Na voor het eerst risk gespeeld te hebben, nog een filmpje gekeken en toen kregen we ze bijna de deur niet meer uit. Het was bere gezellig ;-)

Zo'n strategisch spel lag hen wel; er werd fanatiek gespeeld.

vlnr: Salome, Vitor (14), Jon (12), Hugo (15) en Igor (13)

Met dank aan mijn zusje Maurien die het ijs gesponsord heeft!!
Duur hier, dus echt een zeldzame traktatie &
niks leuker om die traktatie met de jongens te delen!

Heerlijk om dit voor en met hen te mogen doen!! 

"Want ieder kind verdient een thuis."

Brinquedoteca/ speelkamer

Een tijdje terug mocht ik de speelkamer op Luzeiro inrichten. Dat betekende vele zakken en dozen met speelgoed en spelletjes, die gedoneerd waren, uitzoeken en sorteren, om ze vervolgens een plekje in de kamer te geven. Degenen die mij ook maar een beetje kennen weten dat dit soort taken mij wel liggen ;-)

Maar wat nog zo ontzettend veel leuker is: kinderen er laten spelen! Het is tegenwoordig een van de meest populaire activiteiten. En het is gewoon genieten om naar ze te kijken. Om te zien hoe ze opgaan in hun spel, zonder dat er ook maar een akkefietje is. Ik word er blij van als ik kinderen een plek kan geven waar ze even kind kunnen zijn, want dat is hier in de wijk niet vanzelfsprekend.

Dit is em dan: eigenijk een soort vide boven de bibliotheek.

Deze foto's zijn gemaakt op een zaterdag toen er een groep kinderen voor de deur stond, omdat ze dachten dat er een activiteit was. Ik besloot om ze binnen te laten en hen te laten spelen in de speelkamer en het was een groot succes. Ik geloof echt dat dit een van de manieren is waarop ik kinderen kan laten zien dat God van hen houdt en dat ze speciaal zijn. Dat ze het waard zijn om kind te mogen zijn en plezier te hebben!