Oh boy oh boy

Gisteravond. In de reclame tijdens de novela  (= soap) die we met z'n allen zitten te kijken, gaat de normaal zo rustige en introverte jongen I. helemaal los. Hij lijkt veranderd in een stand-up comedian en ik lig dubbel van het lachen om zijn sterke verhalen. Ik geniet ervan hem zo vrolijk te zien en niet langer teruggetrokken, maar open en zelfverzekerd.

Nog geen uur later een heel ander tafereel. Een van de jongens wordt boos als ik hem aanspoor zijn vaat af te wassen, erg boos. Zo boos dat ik de betreffende mok naar mijn hoofd gegooid krijg, maar gelukkig slaat hij stuk tegen de muur. Het loopt af met een sisser.

Werken met tieners is niet altijd makkelijk of dankbaar werk. Ik denk zelfs dat het misschien wel een van de lastigste doelgroepen is om mee te werken.
In ieder geval voor mij.
Toch geef ik om deze jongens en hoop ik echt dat ze de juiste keuzes in hun leven zullen maken, samen met God.

In het verhaal dat Jezus vertelt in de bijbel over de barmhartige Samaritaan, legt Jezus het principe uit van je naasten liefhebben. Dit verhaal begint steeds meer te leven voor mij. In dit verhaal is het de Samaritaan die uiteindelijk de gewonde Jood helpt. Niet iemand van zijn eigen volk, maar zelfs van een volk die de Joden liever uit de weg gingen. Lees hier het hele verhaal.
Vaak genoeg denk ik dat ik niet de juiste persoon ben voor deze jongens. Dat het beter zou zijn als ik een man was, een Braziliaanse of anders in ieder geval getrouwd. En toch heeft God ons bij elkaar gebracht. Zijn deze jongens mijn naasten en wil ik hen liefhebben.

En dan kan ik alleen maar bidden en hopen dat God mij voldoende liefde, trouw, wijsheid en genade geeft om iets van Hem te kunnen laten zien aan deze jongens.

Voordat je nu denkt dat ik hier voortdurend gevaar loop, dat is echt niet het geval. Het zijn een stel goeie jongens en ik blijf me erover verbazen hoe goed ze het doen gezien hun levensgeschiedenis. Ze wonen nu al een jaar of vijf met elkaar in een huis en zijn echt vrienden geworden, bijzonder om te zien!

Nog even nagenieten van de bruiloft!

Daar zijn ze dan: de schitterende foto's van de bruiloft van Jody & Florianne!!!!

Floor maakt zich klaar...

...en wij bewonderen haar!

Eindeloos lopen tutten als zussen!

Daar staat de bruidegom te wachten 

Wat een plaatje toch hè?! 

De toekomst?

De meute wacht hen op als ze terugkomen van het foto's maken

Holland op z'n mooist!!! 

Jody met zijn 'trouwma' 

Tja. Wat valt daar op te zeggen.
Jody moet nog iets meer integreren in ons idiote gezin...

Floor met haar zussen. Jody met z'n broers.
En zie ik ben echt de kleinste van het stel!

De ladies

De men

In de kerk

De trouwbeloften. En jeps paps leidt de dienst *trots*

Heel veel lol als Jody in z'n trouwbeloften uitspreekt
dat ie veel babies hoopt te krijgen met Florianne haha

Ook bijzonder: beide ouderparen voorgangers van een kerk.
Dus door hen zijn ze ingezegend... 

Receptie op een toplocatie: wat een feest!

Fam. te Linde doet haar jarenlang geroepen 'stukje'... 

...dat voor de nodige hilariteit en herkenning zorgt...

Ook bij het geweldige lied van de fam. Stroobant een hoop lol!

Echt volledig in elkaar op tijdens de openingsdans ;-)

En toen zij vervolgens overvallen werden door
een flashmob, gingen de voetjes massaal van de vloer!

Het was werkelijk waar een TOP feest!! Veel geluk Jody & Florianne!!

Processing...

Soms herken ik mezelf niet meer. Het lijkt dan of de sterke, onafhankelijke, zelfredzame vrouw die ik in Nederland was verdwenen is. Het voelt alsof ik opnieuw kind ben, omdat ik alles weer moet ontdekken. Van de schoonmaakmiddelen tot de omgangsvormen en alles dat daartussenin zit.
Dat is wennen en soms lastig. Ik denk een van de stadia waar ik doorheen moet nu ik in een andere cultuur woon.

Dit voelt als de plek die God nu voor mij heeft, maar ik vind het leven af en toe best pittig. Niet alleen door het wonen in een andere cultuur, ook de strijd die ik regelmatig ervaar om het werk dat ik hier doe.

Ik kan niet anders doen dan mijn ogen gericht houden op Jezus, zoals Petrus dat deed toen Jezus hem uitdaagde om over het water te lopen. Kijken naar Hem, naar wie Hij is, wat Hij heeft gedaan & wat Hij belooft te doen! Want ik weet dat zolang ik dat doe, ik net als Petrus het onmogelijke kan doen. Mij staande houden temidden van alle omstandigheden, want Jezus is zoveel meer dan wat dan ook, Hij staat boven alles!

En uiteindelijk denk ik dat ik juist in deze afhankelijkheid van Hem veel bruikbaarder ben voor het werk dat Hij door mij heen wil doen, dan wanneer ik het op eigen kracht zou kunnen. En dat is toch waar het allemaal om draait: dat God door mij heen Zijn werk kan doen tot eer en glorie van Zijn naam!