Hoe ik werd stilgezet & hoe nog meer kinderen hier kind mogen zijn!

In november, kort na het spetterfeest, scheurde ik mijn enkelbanden. Na maanden van rondrennen om het project te structuren, ondertussen groepjes kinderen in huis te ontvangen en in mijn vrije tijd enorme to-do lijsten afwerkend wegens alle documenten die we in orde moesten maken om te trouwen en een visum (ik) en paspoort (Germano) aan te vragen, kwam ik dus compleet stil te zitten.

Ik kon nog geen glaasje water pakken zonder hulp. En daar zit je dan volkomen afhankelijk van anderen. Vooral Germano, de schat, heeft wekenlang voor me gezorgd, de boodschappen gedaan, het huishouden gerund en ondertussen pendelde hij naar zijn eigen huis om daar te werken en voor zijn familie te zorgen.
Ondanks zijn lieve en goede zorgen, vond ik het niet makkelijk. Ik zorg liever voor anderen.

Het werd een tijd waarin ik mocht leren dingen over te geven, los te laten, God meer te zoeken in de rust en....de bruiloft te regelen. Het was een leerzame periode, maar absoluut niet fijn!!

Caio met zijn zelfbedachte en -gemaakte masker.

Terugkijkend denk ik dat het noodzakelijk was dat ik even stilgezet werd, letterlijk. Pionierend (grotendeels) alleen een project op poten zetten is hard werken. Tegelijkertijd wonen op de plek waar je werkt is vermoeiend. Daarbij is het ook nog een plek waar ik voortdurend aan alle kanten omringd wordt door duisternis, het geconfronteerd worden met zoveel ellende elke dag is zwaar.

En wat deed ik daaraan? Nog meer werken, er proberen iets aan te doen. En dat is natuurlijk ook waarom ik hier ben, maar uiteindelijk kan ik alleen maar Gods werktuig zijn en is Hij het die levens kan veranderen, niet ik.
Opnieuw mocht ik leren van Gods genade en liefde, voor mij, en voor de mensen om mij heen. Ik mag er zijn en dat is genoeg.

Eerste wat de meesten doen als ze
 binnenkomen: verkleden!

Nu, na ruim 6 weken, ben ik weer op de been na 3 weken rust en daarna 3 weken lang elke dag fysiotherapie. Heerlijk om weer gewoon te kunnen lopen!
En het bijzondere is dat ik mag zien hoe God nu veel meer de touwtjes in handen heeft in het project. Er gebeuren mooie dingen: kinderen die hun leven aan God geven, kinderen die we mogen zien veranderen in hun gedrag, maar ook in hun ontwikkeling. Gewoon omdat ze hier in huis zijn. Een plek van licht. Een plek waar ze kind mogen zijn.

En ook heel bijzonder: van alle kanten komen er nieuwe kinderen binnen! Ook bijvoorbeeld eindelijk mijn overbuurmeisjes, nu ik hier al bijna een jaar woon. Al deze kinderen zo blij te zien dat ze hier mogen spelen, aandacht krijgen, is super. Zelfs jongens van 16 vinden het hier heerlijk!
Dan kan ik God alleen maar dankbaar zijn dat Hij mij en mijn thuis daarvoor wil gebruiken!

I love pink ;-)

Nu de zomervakantie hier begonnen is en er dus heel veel kinderen zijn die hier willen komen, moet ik oppassen dat ik niet weer in dezelfde valkuil stap: blijven werken. Een deurbel die van 8u tot 20u om de haverklap gaat, is natuurlijk niet vol te houden.
Dus in januari gaan we een vakantieprogramma draaien, eens kijken hoe dat uitpakt!