Daar loop ik dan, terug de berg op met in mijn
hand een tas met kleding en beddengoed dat te vies is om vast te pakken.
Ik kom terug van een bezoek aan Jonathan en
zijn oma en het breekt mijn hart hoe zij leven.
Bij binnenkomst prikkelt een penetrante urinegeur je neus. In de hoek van de kamer staat een bed waar oma dag en nacht ligt,
terwijl ze nauwelijks verzorgd wordt. Verder staat er in de kamer een kapotte
bank en wat dozen die als kledingkast dienen. Jonathan slaapt ‘s nachts op de
grond, want op de bank slaapt zijn tante die lijkt te komen en gaan. Aan de muur hangt psalm 91 uitgeschreven.
Ik denk dat God
genoten heeft van de kerkdienst die we met elkaar hebben gehouden. Te midden
van de wanhoop, troep en stank mochten we Zijn liefde laten schijnen. Hem
aanbidden en deze familie voor Gods troon brengen. Ik heb God daar mogen
ontmoeten.
Als het tijd is om te gaan, stel ik voor om oma
te verzorgen en het een en ander schoon te maken. Sinds we Jonathan een maand
geleden ontmoet hebben zijn we hier verschillende keren geweest en elke keer
treffen we dezelfde wanhopige situatie aan.
Met een klein team blijven we achter, terwijl
de rest van de groep verder trekt om andere gezinnen te bezoeken.
Ik vraag waar de schoonmaakmiddelen staan. Wat
blijkt; er is niks in huis. Geen bezem, geen dweil, geen schoonmaakmiddel, zelfs geen
afwasmiddel en –borstel. Dus dat wordt eerst maar gekocht. En wat eten, want op
wat rijst en bonen na in de koelkast is er niks in huis. Niks dus he. De koelkast
is he-le-maal leeg, evenals de keukenkastjes. Probeer je het eens voor te
stellen.
De badkamer is ook in erbarmelijke staat. En overal verspreid liggen vieze kleren, want een wasmachine is er niet (dat is geen
uitzondering), maar ook geen wastobbe en wasmiddel om te wassen.
Dus doen we alles in een tassen en nemen het
mee naar Luzeiro om het daar te wassen. Lees op www.thematiasfamily.blogspot.com
meer hierover.
Mijn hart is zwaar als ik Jonathan en zijn oma
zie. Het raakt me diep. Zo zou niemand mogen leven. Geen oma die ziek is. Geen
kind van 11.
Tegelijkertijd is het zo mooi om te zien hoe
God ingegrepen heeft in hun levens en hulp heeft gebracht. We zijn zoekend hoe
nu verder. We hebben contact met de Braziliaanse Bureau Jeugdzorg dus we zullen
zien hoe het verder gaat. Tot dan doen we wat we kunnen voor deze familie, ook
al weten we dat het weinig is en dat zij helaas niet de uitzondering zijn…
Deze week hebben we een wintervakantieprogramma,
waar Jonathan ook aan meedoet. Het is heerlijk om hem zien te genieten en even
kind te zijn.
