Het verhaal...

Dan heb je een vriend en woon je aan de andere kant van de wereld, zodat je Nederlandse familie en vrienden hem alleen via internet kunnen leren kennen. Beetje heel erg jammer!

Daarom maar een blogpost met wat meer verhaal en wat foto's, want ik wil hem toch aan jullie laten 'zien'. 

Begin Dezember ging ik op een vrijdagavond naar de kerk, waar een Amerikaanse Vineyard voorganger zou spreken. Aan het einde van de avond raakte ik met hem in gesprek, na aanleiding van het project, en vroeg hij of hij voor me mocht bidden. Natuurlijk. Dus hij bad voor mij, het project, het huis dat bijna rond was en toen begon hij te profeteren. Dat ik zou trouwen en dat ik samen met mijn man in de zending zou werken. Heel bijzonder. Ik weet nog dat ik dacht: 'Dank U Heer, een mooie belofte voor de toekomst (+2 jaar?), ben benieuwd met wie.' 

2 dagen later, ik ben ziek thuis en dus niet naar de kerk gegaan. Terwijl ik kippensoep wil gaan koken, zie ik Germano op de veranda wachten. Er is verder niemand aanwezig, dus ik nodig hem uit om in de keuken te komen wachten en een bordje kippensoep te eten. We raken aan de klets en al gauw is het ineens 15.30u. Het klikt! 

Germano is extern vrijwilliger op Luzeiro, een huis van Jeugd met een Opdracht. Al jaren, maar in die 6 maanden dat ik er woonde, kwam ik hem nu pas 'tegen' en ontdekte ik hoe hij heette. (Hij had mij al wel veeeeel eerder gespot ;-)) De week daarvoor had ik de uitnodiging gekregen om gratis mee te gaan naar een nationale conferentie van JmeO, waar iedereen al het hele jaar voor gespaard had. En hoewel ik erg toe was aan er-even-tussenuit gaan, kreeg ik, toen ik ervoor aan het bidden was, het idee dat ik thuis moest blijven. Die week waarin dus bijna niemand aanwezig was op Luzeiro, kwam Germano een week intern wonen en werken. Dat werd dus heel gezellig met gesprekken tot diep in de nacht! 

Het is bijzonder om te merken hoe God dingen leidt, tot in de kleinste details. Soms snap je het niet en zet je stappen in gehoorzaamheid, maar uiteindelijk zie je hoe God wel zicht heeft op het groter geheel en hoe Zijn plannen altijd beter zijn! 

Al snel was duidelijk dat we elkaar leuk vonden. Na een periode van bidden, Gods weg zoeken, besloten we om het rustig aan te doen en de tijd die ik in Nederland zou zijn te gebruiken om elkaar nog beter te leren kennen en bevestiging te krijgen, om pas daarna een definitieve beslissing te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Terwijl ik in Nederland was, belden we dagelijks (soms uren ;-) en wisten we eigenlijk allebei dat het goed zat. Eenmaal terug in Brazilie, was het dus ook gauw geregeld haha

En nu genieten we van elkaar en van deze nieuwe fase ;-) 

Het is bijzonder om te ervaren hoe we in onze verscheidenheid van werelden en culturen, elkaar aanvullen, versterken en complementeren! Germano is echt zo'n zegen van God in mijn leven! 

We zijn zoekenden hoe we de roeping die God ons beiden voor deze sloppenwijk heeft gegeven kunnen vormgeven, ieder met onze eigen gaven en talenten! Erg leuk om te doen en aan ideeën geen gebrek ;-) 

Zoals een vriendin altijd tegen mij zei: 'je hebt een Nederlandse- Braziliaan of een Braziliaanse-Nederlander nodig. Het is het eerste geworden. Bizar om te zien hoe Germano in heel veel gewoontes en gebruiken Nederlands is, zelfs soms in dingen waarin ik juist heel Braziliaans ben. Inmiddels kent hij al wat Nederlandse woordjes, al gaat hij zich eerst concentreren op het Engels leren. 

Pannenkoeken bakken heeft hij ook al geleerd, kijk maar: