Vandaag kwam het wel zo uit dat ik - op zondag- een heerlijke vrije dag had. En wat geniet ik ervan! Even helemaal tot rust komen, lekker een boek lezen, siësta houden en genieten van een door mijn huisgenootje gemaakte lunch!
En omdat je dan even niks van jezelf hoeft, doe je uiteindelijk toch ook weer een hoop, een wasje draaien, de gordijntjes voor in de keuken naaien, verfspullen opruimen, oh en zelfs net de vloer van de badkamer schoongemaakt. Alles lekker op m'n dooie akkertje en tussen door weer even verder lezen in mijn boek :) En vanavond ga ik voor het eerst een kerk hier in Itabirito bezoeken, heb er zin in!
Maar wat rennen we toch vaak maar door hè als mensen?! We moeten en willen zoveel volgens onszelf en anderen. We gaan van het een naar het ander en zijn alleen maar bezig met DOEN. Misschien omdat men het van ons verwacht, misschien om anderen te helpen, misschien om te vluchten en niet te hoeven nadenken. Er zijn zoveel redenen te bedenken, goeie redenen ook. Maar toch, uiteindelijk geloof ik dat we als mens gemaakt zijn om te ZIJN. Zijn wie we Zijn. Zijn bij God. Zijn met God. Te Zijn voor een ander. En natuurlijk ontkom je niet aan Doen, maar het zou een gevolg moeten zijn vanuit een Zijn. Zodat we gaan Doen vanuit Gods Rust en met Zijn Kracht.
En dan:
wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht:
hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar,
hij loopt, maar wordt niet moe,
hij rent, maar raakt niet uitgeput.
(Jesaja 40:31)
Wow Lonneke mooi...dank je! groet Pau en Jorn!
BeantwoordenVerwijderen