Vervolgens zit je te lunchen en hoor je de buurvrouw boos zijn op haar zoon en hoor je haar schreeuwen: 'ik maak je dood'. Enkel omdat hij zijn huiswerk niet goed heeft gemaakt. Wat een onmacht. Hoe verschrikkelijk als je je moeder dit hoort zeggen. En dan ben je een jaar of acht hè....
Mijn hart voelt zwaar terwijl ik dit schrijf. Wat een ellende. Het is moeilijk. Het doet pijn. En ik laat het ook pijn doen. Ik wil dit onrecht voelen omdat ik geloof dat Gods hart ook huilt om dit alles.
En God wil herstel brengen! God kan herstel brengen, ook daar waar het menselijk gezien niet mogelijk is! Ik hoop echt dat deze meiden steeds meer tot herstel gaan komen. Steeds meer hun identiteit gaan ontdekken. Sterk zullen worden. Een goede toekomst zullen hebben. En gelukkig zullen zijn! Dit lied zing ik vaak over hen uit:
En ja als je dan met zo'n meisje in gesprek bent, dan is dat pittig en vraagt dat emotioneel veel van je. Maar dat geeft niet, want gelukkig zijn er ook dagen dat ik me weer even op kan laden. Zo ook afgelopen zondag toen ik samen met Annelies naar Belo Horizonte ging. Een miljoenenstad op ongeveer een uur rijden van Itabirito. Een dagje heerlijk Nederlands kletsen, wat praktische spullen voor in huis scoren: koekenpan en wasmand ;) en eten dat hier niet verkrijgbaar is: muesli, volkorenmeel en rozijnen. En ook nog een pasta als lunch. Als een kind zo blij. En dan voel ik me dankbaar dat ik er even een dagje op uit kan, kan ontspannen en dan weer fris de nieuwe week in!
 |
| Even moed verzamelen.... |
 |
| Om deze leuke maar drukke markt op te gaan :) |
 |
| Huh? Vast iemand die zich klaarmaakte als levend-standbeeld, grapte ik |
 |
| Jahoor....zo'n 20 m verderop stond ie. Vermakelijk trouwens om erachter te staan en alle gezichten van voorbijgangers te bekijken. Met name kinderen zijn erg grappig! |
 |
| Even lekker bijkomen! |
0 reacties:
Een reactie posten