De tijd vliegt werkelijk voorbij! Excuses voor
de lange stilte op deze blog!
De feestdagen, wederom een verhuizing, mijn
verjaardag dit weekend en mijn reis naar Nederland komende vrijdag. Het is veel,
maar allemaal leuk, dus ik geniet volop! Blogs schrijven – vooral als je nog
geen internet in je huis hebt- is dan alleen lastig.
Ik ben nu bijna twee jaar in Braziliƫ, de tijd
gaan snel. Het is zo’n ongelofelijk voorrecht om hier te mogen zijn, te mogen
leven en te mogen werken voor Gods Koninkrijk! Wat is God goed!
Sinds een paar weken woon ik midden in de
grootste sloppenwijk van Belo Horizonte. In mijn eentje voorlopig. Maar na mijn
terugkomst uit Nederland komen er een paar andere meiden hier ook wonen.
Een stap in geloof, in gehoorzaamheid aan God, aan wat Hij in mijn hart heeft gelegd. En terwijl iedereen bezorgd is om mijn veiligheid, slaap ik hier beter dan ooit. Vergeet ik zelfs de eerste nacht het enige raam waar iemand door naar binnen zou kunnen komen dicht te doen. God is met mij en in dat vertrouwen mag ik leven. (Niet dat je dan laks moet worden haha)
Een stap in geloof, in gehoorzaamheid aan God, aan wat Hij in mijn hart heeft gelegd. En terwijl iedereen bezorgd is om mijn veiligheid, slaap ik hier beter dan ooit. Vergeet ik zelfs de eerste nacht het enige raam waar iemand door naar binnen zou kunnen komen dicht te doen. God is met mij en in dat vertrouwen mag ik leven. (Niet dat je dan laks moet worden haha)
Het contact met de kinderen uit de wijk van
Casa Luzeiro blijft, het is namelijk maar een kwartiertje lopen hier vandaag,
alhoewel eerst een berg af, dan een berg op…
Inmiddels lopen ze hier de deur plat en zouden
ze er het liefst willen wonen. Ligt dat aan de lego? De hangmat? Het koekje met
een beker sap dat ze krijgen? Vermaak ik ze de hele tijd?
Nee!
Maar het is een plek waar ze thuis mogen zijn.
Waar ze zichzelf mogen zijn, een plek waar ze geliefd worden. Het is werkelijk
waar super om te zien!
Jongens die wel een huis hebben, maar geen
thuis. Zoals zij zijn er zoveel. Eigenlijk leven ze de hele dag op straat. Soms
vergelijk ik voor mezelf het leven hier in de sloppenwijk met het kamperen op
de camping: primitief, dicht op elkaar, weinig privacy en als het regent wordt
het kramperen. Prima voor even, maar als je altijd in die stand moet leven is
het zwaar, vermoeiend en ga je op de overlevingsstand. En dan heb ik het nog
niet eens over de armoede, drugsgebruik, alcoholisme, huiselijk geweld en noem
maar op.
Ik wil een thuis bieden aan de mensen hier,
maar hoop hen ook voor te leven hoe je een thuis kan creƫren. Ook als je in een
sloppenwijk woont. Ook als je huis niet veel groter is dan een ruime
slaapkamer.
Ook dat kan je thuis zijn!
Ik word er helemaal enthousiast van! Wat een voorrecht om te mogen doen. Leuk om die kinderen zo te zien spelen.
BeantwoordenVerwijderen