Jonathan (vervolg)

Daar loop ik dan, terug de berg op met in mijn hand een tas met kleding en beddengoed dat te vies is om vast te pakken.

Ik kom terug van een bezoek aan Jonathan en zijn oma en het breekt mijn hart hoe zij leven.

Bij binnenkomst prikkelt een penetrante urinegeur je neus. In de hoek van de kamer staat een bed waar oma dag en nacht ligt, terwijl ze nauwelijks verzorgd wordt. Verder staat er in de kamer een kapotte bank en wat dozen die als kledingkast dienen. Jonathan slaapt ‘s nachts op de grond, want op de bank slaapt zijn tante die lijkt te komen en gaan. Aan de muur hangt psalm 91 uitgeschreven.

Ik denk dat God genoten heeft van de kerkdienst die we met elkaar hebben gehouden. Te midden van de wanhoop, troep en stank mochten we Zijn liefde laten schijnen. Hem aanbidden en deze familie voor Gods troon brengen. Ik heb God daar mogen ontmoeten.

Als het tijd is om te gaan, stel ik voor om oma te verzorgen en het een en ander schoon te maken. Sinds we Jonathan een maand geleden ontmoet hebben zijn we hier verschillende keren geweest en elke keer treffen we dezelfde wanhopige situatie aan.

Met een klein team blijven we achter, terwijl de rest van de groep verder trekt om andere gezinnen te bezoeken.

Ik vraag waar de schoonmaakmiddelen staan. Wat blijkt; er is niks in huis. Geen bezem, geen dweil, geen schoonmaakmiddel, zelfs geen afwasmiddel en –borstel. Dus dat wordt eerst maar gekocht. En wat eten, want op wat rijst en bonen na in de koelkast is er niks in huis. Niks dus he. De koelkast is he-le-maal leeg, evenals de keukenkastjes. Probeer je het eens voor te stellen.

De badkamer is ook in erbarmelijke staat. En overal verspreid liggen vieze kleren, want een wasmachine is er niet (dat is geen uitzondering), maar ook geen wastobbe en wasmiddel om te wassen.

Dus doen we alles in een tassen en nemen het mee naar Luzeiro om het daar te wassen. Lees op www.thematiasfamily.blogspot.com meer hierover.

Mijn hart is zwaar als ik Jonathan en zijn oma zie. Het raakt me diep. Zo zou niemand mogen leven. Geen oma die ziek is. Geen kind van 11.

Tegelijkertijd is het zo mooi om te zien hoe God ingegrepen heeft in hun levens en hulp heeft gebracht. We zijn zoekend hoe nu verder. We hebben contact met de Braziliaanse Bureau Jeugdzorg dus we zullen zien hoe het verder gaat. Tot dan doen we wat we kunnen voor deze familie, ook al weten we dat het weinig is en dat zij helaas niet de uitzondering zijn…

Deze week hebben we een wintervakantieprogramma, waar Jonathan ook aan meedoet. Het is heerlijk om hem zien te genieten en even kind te zijn.