De boel op z'n kop...

Het is even stil geweest op mijn blog. Helaas was er sprake van het tegenovergestelde in mijn real-life...

Ik zal degenen die mijn nieuwsbrief niet ontvangen even 'bijpraten'.
Een kleine maand geleden heb ik te horen gekregen dat de leider van de organisatie waar ik bij betrokken was, niet langer met mij wilde samenwerken wegens verschil in visie. Dit kwam nogal uit de lucht vallen en van het een op ander moment woonde ik dus niet langer met de jongens.
En dan gebeurt er eigenlijk heel veel met je: ik moest de jongens loslaten terwijl ik zoveel om ze ben gaan geven, ik had geen huis meer, het leven-van-alle-dag bestond niet meer, en: wat ging ik nu doen?

1 ding stond vast: Brazilie is mijn plek, want het is de plek waar God mij naartoe geroepen heeft. De missie die Hij mij gegeven heeft, is niet veranderd nu de omstandigheden veranderd zijn. Dus terwijl ik in het proces zit van verwerken, rouwen en loslaten, begint ook een proces van zoeken naar nieuwe wegen.
En dat is best lastig. Het is lastig om nieuwe dromen te dromen als je eigenlijk nog helemaal geen nieuwe dromen wil, omdat je nog zo verdrietig bent om de mensen die je achter moet laten.

Gelukkig weet God precies wat we nodig hebben. Van verschillende mensen uit de kerk in Belo Horizonte kreeg ik onderdak aangeboden, openden zich al vrij snel nieuwe deuren en kreeg ik het ongelofelijke aanbod van iemand om een vliegticket naar Nederland te betalen. De afgelopen twee weken ben ik dan ook in Nederland geweest om een beetje bij te komen van alle gebeurtenissen.

Het was heel goed om even daar te zijn en omringd te worden door zoveel mensen die je lief zijn. Toch voelde het ook heel dubbel. Aan de ene kant genieten van familie en vrienden (hoewel ik maar een handjevol mensen heb gezien), Nederlands eten, het Hollandse landschap, winkelen en oh had ik al gezegd het heerlijke eten?
Aan de andere kant blijft het verdrietige gevoel voortdurend op de achtergrond, dat is niet weg te poetsen door leuke dingen te doen.

Enkel God kan mijn pijn en verdriet wegnemen en er vreugde voor in de plaats geven. 'He turns our mourning into dancing' (psalm 30:11). En dat is ook wat ik mag ervaren temidden van dit alles. Hij is in controle en zorgt voor mij, Hij geeft familie en vrienden die voor me klaarstaan- ook hier in Brazilie, de mogelijkheid om in Nederland even wat afstand van alles te nemen, juist door al die leuke dingen en dat maakt dat het op dit moment al een stuk beter met mij gaat.

Een paar uur geleden heb ik te horen gekregen dat ik vandaag ga verhuizen naar een project van Jeugd met een Opdracht in Belo Horizonte. Tijd om dus weer mijn spullen bijeen te zoeken ;-)
Ik zal hier een aantal maanden blijven en ondertussen bezig gaan met het opzetten van een nieuw missionair project vanuit de kerk (Vineyard Belo Horizonte). Dat staat nog helemaal in de kinderschoenen, dus je hoort er binnenkort meer over...

Voor nu nog even een stel leuke foto's van mijn tijd in Nederland, ik ben dankbaar:

1e dag: mams had natuurlijk een heerlijke taart gebakken!
Ook gewoon genieten om zo'n huiselijk tafereel te zien:
iedereen druk bezig in de keuken ;-)

1e dag: stonden Jody & Florianne ineens op de stoep,
helemaal vanuit België.  Echt een verassing!
En ook nog de trouwalbum mee om te bekijken...

En net voor het eten: stond Elsemieke ook nog op de stoep.
De familie bijna compleet en eten in de tuin,
wat wil je dan nog meer?
Eigenlijk dat je andere zusje er ook nog was geweest ;-)

Beiden een jaar niet kunnen spelen: Carcassonne.
Het leukste spel en er zijn dan ook vele potjes gespeeld ;-)

Wat hadden we elkaar gemist!

Net als ik er ben, zomer in Nederland.
Heerlijk wandelen dus met Marleen in het bos!

Natuurlijk ook even een bezoekje aan de Ikea, 

waar ik ook het eea moest kopen voor wat Braziliaanse vriendinnen;-)

Weer even een dagje samen met Annet!

Wat is er nou beter dan pannenkoeken eten aan
de Oude Gracht van Utrecht samen met je zusje?

Hoe welkom kan je je voelen tijdens een avondje met vrienden?

Het was super gezellig,  bijzonder om te merken dat het niet
uitmaakt dat je elkaar een jaar niet gezien/gesproken hebt!

Wat heb ik gelachen tijdens het 'spel-met-de-doos'!

My lovely family :-)
En de eer om gelijk de vriend van Pauline te ontmoeten: Martijn!!
Zie je dat ik gewoon de kleinste van iedereen ben? 

Omdat het vaderdag was!

Verder zijn we heel normaal ;-)

En op de valreep:
het ontzettend lieve zoontje van Harriette ontmoet!