Een dag tegelijk

Iets meer dan een jaar ben ik nu in Brazilie. En het is mijn thuis, ook al mis ik iedereen in Nederland enorm. Sinds een paar weken heb ik zelfs een Braziliaans BurgerServiceNummer en een Braziliaans rijbewijs. Dat heeft de nodige ritjes naar Belo Horizonte gekost en een hoop heen en weer geloop naar verschillende instanties, loketten en noem het maar op. Elk land zo z'n eigen bureaucratie, zullen we maar zeggen.

Het wachten is nu nog op de verlenging van mijn visum, maar dat kan nog even duren. Terwijl ik druk was met al dit papierwerk, liep het hier in huis ook niet bepaald op rolletjes. Dat we met elkaar door de nodige dalen zijn gegaan is wel zeker. Telkens als ik dacht dat we uit het dal aan het krabbelen waren, bleek er nog een dieper gelegen dal te komen. Bepaald niet makkelijk. Maar het bracht ons allemaal dichter bij Jezus en draait het daar niet uiteindelijk allemaal om?

Ik voelde me als Petrus die de boot uit was gestapt om over het water naar Jezus toe te lopen, maar zich opeens bewust werd van de wind en golven en van wat hij aan het doen was en dus zijn ogen niet langer op Jezus gericht hield en dus niet langer over het water kon lopen.

Ook ik zag mijn omstandigheden en dacht: waar ben ik mee bezig? Hoe kan ik dit doen? Hoe kan ik als alleenstaande vrouw die uit een andere cultuur komt, een andere taal spreekt, nu voor drie Braziliaanse jongens van 16 zorgen? Hoe kunnen we doorgaan als zij niet langer willen gehoorzamen, niet langer voor het goede willen kiezen, zelfs liever ergens anders zouden willen wonen?
De conclusie is: dat kan ik niet.
Ik kan dit niet. Maar Jezus kan dit wel, door mij heen. Het is mijn opdracht om te gehoorzamen en te doen wat Hij van mij vraagt en Hij zal door mij heen werken. Ook al is het moeilijk, ook al weet ik niet hoe het zal gaan. Ik weet dat Hij ons bij elkaar heeft gebracht, een plan heeft met onze levens en dat Hij wil dat deze jongens in een gezinssituatie wonen.

Hoe vaak heb ik wel niet uitgezongen/gebeden dat mijn leven niet langer van mij is, maar dat ik me overgeef aan Hem, dat ik verlang dat Zijn wil zal geschieden in mijn leven, dat ik mijn dromen opgeef en ga zo maar door.

Maar dan vraagt God dingen van je, waarvan je denkt dat je het niet kan, dat het zelfs onmogelijk is.
In die momenten dat ik niet meer weet hoe nu verder. In die momenten dat ik me zo uiterst zwak en onzeker voel. Dan pas kan blijken of ik mezelf werkelijk heb overgegeven aan God en of ik Hem volledig vertrouw met mijn leven en of ik werkelijk aan mijzelf gestorven ben.
Wat heb ik nog een lange weg te gaan, want wat is het op zulke momenten moeilijk om voortdurend te blijven vertrouwen.

Wat maak ik mij toch vaak druk en wat ben ik vaak bezorgd over hoe dit nu verder moet als er niks verbeterd, terwijl God zegt dat we niet bezorgd moeten zijn of onzeker over wat de dag van morgen gaat brengen. Soms is het zo makkelijk om te kijken naar onze omstandigheden en daarin weg te zakken. Maar ik wil kijken naar Jezus en naar alle goede dingen die Hij geeft elke dag weer! Want God is goed. Altijd. In alle omstandigheden!
Ik wil leven in het nu, in wat God deze dag geeft. Want Hij geeft ons manna voor elke dag, maar 1 dag tegelijk. En met Hem kan ik dit, maar 1 dag tegelijk.

En vandaag?
Vandaag was een goede dag!
Dank U Jezus!