Wat kies je?

Ken je dat? Van die dagen waarop je hoopt dat alles gewoon even z'n gangetje gaat? Zondag had ik zo'n dag. Hoewel weer op de been, was ik nog steeds grieperig, mijn energieniveau laag en liep ik al dagen rond met hoofdpijn als gevolg van een bijholteontsteking.
Ik ging naar het jongenshuis om te werken en hoopte dus dat alles gewoon lekker z'n gangetje zou gaan, geen gedoe, een rustige avond en hopelijk kon ik een beetje op tijd naar bed.

Je raadt het al, het liep natuurlijk allemaal anders. Net als ik met de jongens aan tafel wil gaan, stapt er een jongen het huis binnen. Ik kende hem uit verhalen en wist dat hij veel problemen heeft; alcohol, drugs, werkloos en dat hij op dit moment onder beestachtige omstandigheden leeft, letterlijk. Ook wist ik dat hij al eerder voor de nodige problemen in het jongenshuis had gezorgd, dus wat moest ik doen?

Natuurlijk, er staat in de bijbel dat je de hongerigen te eten moet geven, maar moest ik deze gast uitnodigen om te blijven eten? Een hoop bezwaren ontstonden in mijn hoofd.
En het was alsof God mij voor een keuze stelde: wilde ik me laten leiden door angst of wilde ik me laten leiden door Jezus?

Ik koos Jezus.

De uitnodiging om te blijven eten nam hij natuurlijk aan. We begonnen te eten en ondertussen bleef ik maar druk in mijn hoofd. Was hij onder invloed? Nee hij leek erg rustig, liet zelfs zijn beste tafelmanieren zien. Wat als hij ook wilde blijven slapen? Wat zou ik dan moeten doen?
Gelukkig leek al mijn gepieker voor niets te zijn, want rond half tien zei hij gedag en ging weg. En stiekem voelde ik me opgelucht.

Half elf, ik ben bezig in de keuken en dan staat hij daar opeens weer voor mijn neus met de mededeling: 'Ik heb toestemming om te blijven slapen'. Wat? Mij was niets gevraagd! En natuurlijk Jezus draagt ons op om onderdak te geven, maar moest ik dat nu doen? Moest ik dat bij hem doen? Opnieuw allerlei bezwaren en angsten.
En opnieuw stelde God mij voor de keuze: wilde ik me laten leiden door angst of door Jezus?

Ik koos Jezus.

Ik maakte zijn bed op in de woonkamer en ging slapen. In bed lag ik alles nog eens te overdenken. Ik voelde een diepe vreugde, waar kwam dat vandaan? Was ik nu zonder angst? Nee. Het feit dat ik mijn kamer niet uit wilde (durfde) om pijnstillers te pakken voor mijn inmiddels migraine-achtige hoofdpijn, was daar wel het bewijs van.

Toch had deze hele ervaring mijn ogen geopend. Want het is mijn verlangen om Jezus te volgen en nee dat is niet altijd makkelijk. En toch dacht ik op de een of andere manier dat als je mensen aan het helpen bent dit altijd fijn is. Maar het is niet zo dat je er altijd zin in hebt, dat alle weeskinderen schattig en lief zijn, arme mensen altijd dankbaar of dat men altijd de kansen grijpt die het aangeboden krijgt. Nee soms is het 'gewoon' gehoorzaam zijn aan wat Jezus je opdraagt, soms is het 'gewoon' liefde geven zonder dat het effect heeft en soms moet je 'gewoon' uit je comfort-zone stappen.

Bovenop deze bijzondere ervaring, werd ik de volgende ochtend wakker zonder hoofdpijn (na dagen) en had ik na twee weken plots mijn volledige energie terug! Glorie aan God!