Thoughts of the mind

Klimmend en klauterend liepen we vanmorgen door de verschillende kleine straatjes en smalle steegjes opzoek naar de huizen waar de jongens van de groep wonen. Net op het moment dat je denkt dat het allemaal best georganiseerd is, springt het nummer van 444 naar 485 terwijl je opzoek bent naar nummer 476.

Elke week proberen we ongeveer drie jongens thuis op te zoeken om kennis te maken met de ouders, een luisterend oor te bieden als dat nodig is en om een beter beeld te krijgen van de situatie waarin de jongens leven. We gevan wat uitleg over de groep, bijvoorbeeld dat het om 9.00u begint en niet om 8.00u (de jongens zijn zo bang dat ze te laat komen, dat ze dus meestal een uur wachten voor de poort!).
Soms stelt zo´n bezoek je gerust, bijvoorbeeld als je een moeder spreekt die zich zorgen maakt over de vorderingen van haar zoon op school en hem daarom op een andere school heeft gedaan. Duidelijk betrokken. Of wanneer je in een huis komt waar tegels op de vloer liggen en er foto´s aan de muur hangen. Ook een teken dat iemand goed zorgt voor de omgeving waarin ze wonen en dat belangrijk vindt.

Maar meestal is er sprake van het tegenovergestelde: gebroken gezinnen, moeders die zelf nauwelijks hun hoofd boven water kunnen houden en verwaarloosde huisjes die veel te klein zijn voor het aantal mensen dat erin woont. Toch is de materiéle armoede niet het grootste probleem en zelfs het geweld niet.
Steeds meer kom ik erachter dat het grootste probleem hier in de wijk de wanhoop is, het niet weten hoe de situatie te veranderen en geen uitweg zien. En tegelijkertijd de berusting daarin; mensen zijn lamgeslagen, hebben geen eigenwaarde en accepteren de situatie vaak zoals hij is (want ze verdienen toch niet beter, denken ze). Begrippen als zelfontplooiing, opkomen voor jezelf, doorzetten, verantwoordelijkheid nemen - die voor ons zo belangrijk en vanzelfsprekend zijn-  zijn hier totaal niet aan de orde.

Ondanks al deze ellende, raak ik bemoedigd omdat wij datgene kunnen bieden wat de mensen zo hard nodig hebben. Want hoewel de overheid de afgelopen jaren verschillende mooie flats heeft gebouwd om mensen daar in te laten wonen, wordt daarmee niet de werkelijke armoede van mensen weggenomen. Zoals ze hier wel zeggen: je kan mensen wel uit de favela (sloppenwijk) halen, maar de favela niet uit de mensen.
Maar wij, als kinderen van God, kunnen Zijn Koninkrijk brengen. Een Koninkrijk van hoop, hoop voor de toekomst en een nieuw leven. God heeft al deze mensen gemaakt naar Zijn beeld en daarmee hebben zij een identiteit gekregen, ze zijn van waarde en nodig in deze wereld! En natuurlijk overweldigend het je als je bedenkt dat er bijna 100.000 mensen in deze wijk wonen en je er misschien maar 1% van bereikt, maar toch geloof ik dat het effect heeft. Want als het leven van 1000 kinderen verandert, verandert niet alleen hun leven, maar ook dat van hun familie. En wanneer deze 1000 kinderen opgegroeit zijn tot gezonde mensen, zijn zij in staat om zelf een gezond gezinsysteem te vormen en daarmee ben je al een heel eind om de armoede achter je te laten. Ok dit klinkt misschien idealistisch, maar ja dat moet je misschien ook wel een beetje zijn...

Om moeder Theresa nog maar eens te quoten: You cannot change the whole world, but you can somewhere change someone´s world!