Opzoek naar een arts

Ook al is Brazilie een behoorlijk ontwikkeld land en lopen ze op verschillende vlakken in de gezondheidszorg voorop, efficiëntie is niet hun sterkste kant en al helemaal niet tijdens carnaval. En daar kwam ik al snel achter, nou ja snel....

Blij eindelijk in een wachtkamer te zitten (de 1e van de 3)

Al een aantal weken had ik last van een infectie aan mijn voet. Ik dacht dat het wel vanzelf over zou gaan, maar eenmaal in Belo Horizonte aangekomen, verplaatste de infectie naar de onderkant van mijn voet, waardoor ik pijn kreeg bij het lopen. Niet zo handig en dus leek het me toch wel een goed idee 'even' langs een dokter te gaan. Maar ja dat was dus makkelijker gezegd dan gedaan.

Vol goede moed gingen we - Aldenito (hij en zijn NLse vrouw zijn verantwoordelijk voor de vrijwilligers) en ik- op pad. Eerst naar een ziekenhuispost in de wijk. Gesloten wegens carnaval. Op naar ziekenhuis 2, tevens in de wijk maar wel hoger op de berg, dus maar een bus genomen. Daar bleek geen arts te zijn die naar mijn voet kon kijken. Dan maar naar het centrum, naar ziekenhuis nummer 3, maar daar was wederom geen arts. Ziekenhuis 4: idem dito. Ondertussen hadden we al behoorlijk wat bussen genomen en door de stad gelopen, maar toen kwamen we bij een duur particulier ziekenhuis, nummer 5 inmiddels, en jawel daar was een arts.




De arts vond mij als buitenlander echter veel interessanter dan mijn voet & dus maakte hij van de gelegenheid gebruik om mij als gringa eens even helemaal te onderzoeken, alles behalve mijn voet. Conclusie: zo gezond als een vis. Das fijn, maar hoe zit het met mijn voet. Oja dat is een infectie -ringworm bleek later- ik schrijf je zalf en pillen voor. 275 real armer, maar met een recept op zak op de naar de apotheek.

Aangezien de goeie man nauwelijks een blik op mijn voet had geworpen had ik niet al teveel vertrouwen in de medicijnen. Het schiet tot nu toe ook nog niet heel erg op, behalve dan dat het niet erger wordt. En ach das toch eigenlijk al heel fijn.