Even voorstellen...

...aan de meninos (jongens) van Casa Lar! Stoer van buiten, schatjepatatjes van binnen! Zo noem ik ze ook geregeld: schatjepatatje, maar nazeggen is voor hen onmogelijk;) En dat vind ik dan weer leuk natuurlijk.

Ghallylel, de jongste (10) en ook pas 3 maanden in Casa Lar. Hij kan soms nog echt enorm kind zijn, terwijl je op andere momenten merkt dat hij altijd voor zichzelf gezorgd heeft. Zo bleek hij op vakantie een oorontsteking te hebben en vertelde hij pas na een paar dagen dat hij 's nachts lag te huilen van de pijn. Hij houdt van dansen & zingen en hangt graag als een aapje op mn rug. Sinds hij hier woont heeft hij leren lezen en schrijven, want hij was nog nooit(!) naar school geweest.


Wellington is de stoere sterke man, ook al is hij pas 12. Toch komt hij geregeld een knuffel halen en lijkt dan net een klein kind. Hij is verzot op z'n fiets en houdt van tennissen. Hij kan eten als een dijkwerker en dan vraag je je af waar hij het allemaal laat. Wellington woont hier al 4 jaar & hoewel hij echt niet het brave jongetje is, kiest hij toch vaak om te luisteren naar wat de leiding vraagt in plaats van mee te gaan in het gedrag van andere jongens.



Samuel (13) is ook nog niet zolang in Casa Lar en heeft in het begin de boel flink op stelten gezet. Hij dacht in hierarchie en dan moet je vechten om je plek te veroveren. Nu leert hij dat er ook volwassenen zijn die niet tegen je zijn, maar juist het beste met je voor hebben. Hij is soms echt een stuiterballetje, maar kan ook heel geconcenteerd hier in huis zijn taken uitvoeren of met de knexx spelen & komt elke dag enthousiast uit school (hij gaat daar nu sinds 2 weken naartoe).
 

Alef (16) gaat nu als enige nog niet naar school. Na vanaf zijn 5e op straat te hebben geleefd, in bendes te hebben gezeten en geregeld opgepakt te zijn, kwam hij hier 2 jaar geleden binnen. Hij kon niet praten en was nog nooit naar school geweest. Elke dag krijgt hij privéles en hij gaat met sprongen vooruit. Hij is enorm leergierig en vindt het super leuk om engels te leren (en mij portugees!) Hij houdt van God en zijn grote verlangen is om Zijn wil te doen. Hoe mooi is dat! God heeft daardoor denk ik al veel kunnen herstellen in zijn leven! 



Jefferson (17) is bijna klaar met de middelbareschool. En volgend jaar wil hij geneeskunde gaan studeren of een jaar highschool doen in New York of misschien toch een DTS gaan volgen. Een jongen met dromen dus! Hij spreekt een aardig woordje engels en is enorm zorgzaam, hangt soms zelfs een beetje de groepsleiding uit. Ook hij heeft een enorme liefde voor God & ging vorige week zelfs in z'n eentje lopend naar de kerk toen de auto kapot was.

Jose Ailton is met 19 jaar de oudste in Casa Lar en hij woont er ook het langst: 10 jaar. Op zich is hij er klaar voor om zelf een leven op te bouwen: hij heeft zijn school afgerond, werkt als timmerman en is nu bezig zijn rijbewijs te halen. Het jammere is alleen dat hij geen netwerk heeft, dus blijft hij toch voorlopig (?) nog hier wonen.  



En dan nog even een foto van ons vrouwen! vlnr Daniëlle de privéjuf, ik (goh), Liesbeth & Gea. Helaas staat Elisangela er niet op.

Ik vind het echt supertof met deze mensen op te trekken. Te leren van hun ervaring (met bijvoorbeeld het omgaan met alle cultuurverschillen), te zien wat het hen kost om hier te zijn nu ze NL achter zich hebben gelaten & de rijkdom die het geeft als je gehoor geeft aan Gods roeping voor jou. En ze zijn natuurlijk heel lief en leuk! En de jongens heb ik in mijn hart gesloten! Ik geniet ervan nu even deel uit te mogen maken van hun leven. Overvloedig uit te delen van Gods liefde voor hen. Zoals vanmiddag in het zwembad toen we aan het stoeien waren of toen ik vanavond even hun kleding aan het opvouwen was zodat ze dat zelf niet hoefden te doen en ook wanneer ik met ze op de bank zit voor de tv en ondertussen voor hen bid. Het zijn kleine dingetjes maar ik geloof en bid dat ze effect hebben!
Zoals Moeder Theresa zei: "Small things done with great love, will change the world"